W WIELKIM TYGODNIU – okazja do spowiedzi codziennie od poniedziałku do środy od 17:30 do 21:00 WAŻNE: nie ma spowiedzi w kolejne dni tego tygodnia!!! Wielki Poniedziałek, Wtorek i Środa: Msze św. o zwykłych godzinach. W tym tygodniu kancelaria czynna tylko do środy. “Gdy idziemy się wyspowiadać, musimy zrozumieć, co w ten sposób zrobimy. Można powiedzieć, że wyjmiemy gwoździe ukrzyżowanemu Panu” (św. Jan Maria Vianney). W tym tygodniu kancelaria czynna tylko do środy

MODLITWA DO DUCHA ŚWIĘTEGODuchu Święty, Duchu światła i prawdy, który przenikasz tajemnice serca ludzkiego, przed którym nie ma nic skrytego, przyjdź i oświeć mój rozum, abym przypomniał sobie moje grzechy i poznał ich i skrusz moje serce, abym za te grzechy szczerze żałował, umocnij wolę do skutecznego postanowienia początku przypominam sobie:– Kiedy ostatni raz przystępowałem do spowiedzi św.?– Czy moja spowiedź i żal były szczere?– Czy nie zapomniałem o jakimś grzechu ciężkim lub zataiłem go?– Czy odprawiłem naznaczoną pokutę?I. Czcij jedynie Boga– Czy wyparłem się tego, że jestem katolikiem?– Czy opuściłem jakąś praktykę religijną, aby uniknąć ośmieszenia lub z innych względów ludzkich?– Czy bez potrzeby wystawiałem na niebezpieczeństwo wiarę swoją lub innych?– Czy przez dłuższy czas zaniedbywałem modlitwę i popadłem w obojętność wobec sakramentów?– Czy pogłębiam swoją wiedzę religijną przez czytanie Pisma Świętego słuchanie kazań, czytanie prasy i książek religijnych, uczestnictwo w rekolekcjach?– Czy uczestniczę w życiu Kościoła, tzn. czy interesuję się życiem swojej parafii, Kościołem w Polsce i na świecie?II. Szanuj Imię Boże– Czy wypowiadałem Imię Boże bez szacunku, bez zastanowienia, w złości lub w żartach?– Czy przeklinałem innych, rozmyślnie życząc im zła lub prosząc Boga, aby zesłał na nich nieszczęście?– Czy świadomie wzywałem Boga na świadka, że mówię prawdę, wiedząc, że kłamię?III. Szanuj Dzień Pański– Czy dobrowolnie opuściłem Mszę niedzielną lub świąteczną bez przyczyny? – Czy nakłaniałem do tego innych?– Czy w Dzień Pański wykonywałem pracę, która nie była niezbędna? – Czy namawiałem do tego innych? – A może wręcz nakazywałem?– Czy zachowuję przykazania Kościoła dotyczące postów i specyficznych dni i okresów pokutnych (piątki, Wielki Post)?Trzy pierwsze przykazania dotyczą mojej bezpośredniej relacji z Bogiem. Następne siedem odnosi się do mojej postawy wobec bliźniego. Są one ukonkretnieniem nakazu Chrystusa, by z miłości do Niego kochać bliźniego, jak samego Okazuj szacunek i posłuszeństwo tym, którzy sprawują prawowitą władzę– Czy nie zaniedbywałem się w miłości do moich rodziców? – Czy troszczyłem się o nich należycie w ich chorobie, podeszłym wieku, bezradności? – Czy modliłem się za moich zmarłych rodziców i przełożonych?– Czy jako rodzic byłem sprawiedliwy dla moich dzieci? – Czy dostatecznie troszczyłem się o ich potrzeby duchowe? – Czy nie zaniedbywałem ich wychowania religijnego? – Czy nie dawałem im złego przykładu? – Czy egoistycznie nie przeszkadzałem w realizacji ich powołania? – Czy troszczyłem się odpowiednio o ich potrzeby fizyczne i emocjonalne?– Czy okazywałem posłuszeństwo tym, którzy mają nade mną prawowitą władzę?– Czy uchylałem się od obowiązku płacenia podatków, brania udziału w wyborach, obrony kraju?V. Szanuj bliźnich, duszę i ciało– Czy jestem bezpośrednio lub pośrednio odpowiedzialny za czyjąś śmierć czy poważne obrażenia w wyniku świadomego działania, karygodnego zaniedbania lub bezmyślności?– Czy próbowałem odebrać sobie życie?– Czy mam na sumieniu dokonanie aborcji przez poddanie się jej, wykonywanie zabiegów, namawianie kogoś?– Czy żywiłem do kogoś nienawiść? Czy starałem się z nim rozmawiać? Czy odrzuciłem przeprosiny kogoś, kto mnie obraził? Czy poszukiwałem zemsty?– Czy odczuwałem nienawiść do jakiejś grupy ludzi ze względu na ich rasę, narodowość, wiek czy odmienność religii?– Czy byłem niecierpliwy lub niemiłosierny w słowach lub uczynkach, ponieważ inni mnie denerwowali? Czy byłem uparty w swoich poglądach i krytycznie nastawiony do innych? Czy zazdrościłem innym?– Czy nadużywałem alkoholu? Czy moje pijaństwo pozbawiło rodzinę odpowiednich środków utrzymania, dobrego przykładu, szacunku społecznego? Czy doprowadziło mnie do innych grzechów w myślach, słowach i uczynkach?– Czy naraziłem na poważne niebezpieczeństwo życie swoje i innych łamiąc przepisy ruchu drogowego, prowadząc pojazd pod wpływem alkoholu lub pozwalając swoim dzieciom prowadzić samochód bez odpowiednich umiejętności z ich strony?– Czy stałem się powodem zgorszenia dla innych?– Czy narażałem swoje zdrowie poprzez złą dietę, nadużywanie alkoholu, tytoniu, leków?– Czy przyjmowałem narkotyki? Czy zajmowałem się handlem narkotykami lub bronią?– Czy zaniedbywałem pracę nad wprowadzaniem pokoju i sprawiedliwości na świecie?VI i IX. Szanuj świętość pożycia seksualnego– Czy dopuściłem się zdrady małżeńskiej? Cudzołóstwa? Kazirodztwa (kontakty seksualne z członkami rodziny)?– Czy grzeszyłem przeciwko własnemu ciału przez samogwałt (masturbację)?– Czy popełniałem grzech nieczystości z osobami tej samej płci?– Czy dobrowolnie poddawałem się nieczystym myślom, bądź pobudzałem je przez czasopisma, telewizję, video i Internet?– Czy słuchałem lub uczestniczyłem w nieczystych rozmowach?– Czy czytałem książki lub chodziłem do miejsc rozrywki, o których wiedziałem, że są nieprzyzwoite i niemoralne?– Czy narażałem innych na poważny grzech lub zachęcałem ich do niego przez nieskromne gesty, zachowanie lub strój?– Czy wykonywałem akt małżeński w niewłaściwy sposób, bez otwarcia się na nowe życie?– Czy nie zaniedbywałem traktowania mojego współmałżonka jak równego sobie?VII i X. Szanuj własność innych– Czy coś komuś ukradłem lub przywłaszczyłem sobie? (Powinienem podać wartość ukradzionej rzeczy i sytuację majątkową osoby, do której należała.)– Czy zwróciłem przywłaszczoną rzecz, pożyczone pieniądze?– Czy kupowałem lub przyjmowałem w prezencie rzeczy, o których wiedziałem, że są kradzione?– Czy rozmyślnie zniszczyłem czyjąś własność?– Czy zatrzymałem coś, co znalazłem, nawet jeśli mogłem łatwo zidentyfikować właściciela?– Czy przyjmowałem lub proponowałem łapówki?– Czy, będąc pracodawcą, płaciłem zbyt niskie zarobki moim pracownikom, zatrudniałem ludzi bez uczciwej umowy lub też w prowadzeniu przedsiębiorstwa angażowałem się w nieuczciwe interesy z klientami, konkurencją, pracownikami?– Czy, będąc pracownikiem, zaniedbywałem pracę, której się podjąłem? – Czy podejmowałem pracę na nieuczciwych zasadach? – Czy traktowałem z szacunkiem cudzą własność?– Czy zaniedbywałem płacenia rachunków, dotrzymywania obietnic i kontraktów?– Czy przeznaczyłem uczciwą część swoich zarobków na utrzymanie Kościoła? (Darowizny na inne szlachetne cele są aktami miłosierdzia. Utrzymywanie własnej parafii jest moim obowiązkiem.)VIII. Szanuj prawdę i dobre imię bliźniego– Czy kłamałem?– Czy jestem winien krzywoprzysięstwa?– Czy zaszkodziłem czyjejś reputacji przez kłamstwo (oszczerstwo) lub mówienie bez potrzeby o cudzych grzechach, które nie są powszechnie znane (obmowa)?– Czy podjąłem wystarczający wysiłek w celu przywrócenia dobrego imienia osobie, której reputacji zaszkodziłem?– Czy plotkowałem lub w jakiś inny sposób byłem niemiłosierny w mowie?– Czy naruszyłem czyjąś prywatność, np. przez czytanie cudzych listów bez pozwolenia?– Czy mam na sumieniu pochopne osądzanie, przypisywanie komuś zła bez dostatecznych powodów? – Czy w mowie dyskryminowałem jakąś grupę rasową, np. określając ją obraźliwym słowem?– Czy zatrzymywałem informacje dla tych, którzy mieli do nich prawo?

Drukuj E-mail Pięć warunków sakramentu pojednania i pokuty sumienia – 2. żal za grzechy 3. mocne postanowienie poprawy 4. szczere wyznanie grzechów 5. zadośćuczynienie Bogu i bliźniemu Kiedy sprawowany jest ten sakrament? 15 minut przed każdą Mszą Świętą w I piątek miesiąca od – w innym terminie po uzgodnieniu z księdzem

sakrament pokuty i pojednania wedŁug kodeksu prawa kanonicznego Kan. 959. W sakramencie pokuty, wierni wyznający uprawnionemu szafarzowi grzechy, wyrażający za nie żal i mający postanowienie poprawy, przez rozgrzeszenie udzielone przez tegoż szafarza otrzymują od Boga odpuszczenie grzechów po chrzcie popełnionych i jednocześnie ^{W sakramencie pokuty grzesznik, poddając się miłosiernemu sądowi Boga, uprzedza w pewien sposób sąd, któremu zostanie poddany na końcu życia ziemskiego. Już teraz bowiem, w tym życiu, jest nam dana możliwość wyboru między życiem a śmiercią, i tylko idąc drogą nawrócenia, możemy wejść do królestwa Bożego, z którego wyklucza grzech ciężki Nawracając się do Chrystusa przez pokutę i wiarę, grzesznik przechodzi ze śmierci do życia i „nie idzie na sąd” (J 5,24). Skutki duchowe sakramentu pokuty są następujące: pojednanie z Bogiem, przez które penitent odzyskuje łaskę; pojednanie z Kościołem; darowanie kary wiecznej spowodowanej przez grzechy śmiertelne; darowanie, przynajmniej częściowe, kar doczesnych, będących skutkiem grzechu; pokój i pogoda sumienia oraz pociecha duchowa; wzrost sił duchowych do walki, jaką musi prowadzić chrześcijanin. Indywidualna i całkowita spowiedź z grzechów ciężkich oraz rozgrzeszenie stanowią jedyny zwyczajny sposób pojednania się z Bogiem i Kościołem. (Katechizm Kościoła Katolickiego, 1470,1496-1497)} zaczekaj aż wyświetlą się wszystkie elementy. „Weźmijcie Ducha Świętego! Którym odpuścicie grzechy, są im odpuszczone, a którym zatrzymacie, są im zatrzymane”. (J 20,22b-23) W sakramencie pokuty i pojednania człowiek spotyka się z Bogiem. Potrzebny jest jednak kapłan, wobec którego przyznamy się do winy. ^{Poniższe teksty na temat spowiedzi pochodzą z książki: „Rachunek i wychowanie sumienia.” – Ks. Ksawery M. Kujawa CPPS FUNDAMENT POKUTY I POJEDNANIA Bóg Ojciec nas kocha. On może zaspokoić wszystkie nasze pragnienia, ponieważ jest osobową Miłością, Pokojem, Prawdą, Światłością, Życiem, Miłosierdziem… Jesteśmy powołani do szczęścia – do życia w jedności i harmonii z Bogiem i światem tu na ziemi (przez wiarę, nadzieję i miłość) – i do szczęścia wiecznego. „ Wtedy więc będziemy odpoczywali i oglądali, będziemy oglądali i kochali, będziemy kochali i wychwalali. Oto co będzie na końcu, ale bez końca. Bo i jakiż inny jest nasz cel, jeśli nie dojście do Królestwa, które nie będzie miało końca” (św. Augustyn). Przez świadomy i wolny wybór grzechu, oddalamy się od Boga lub nawet zupełnie zrywamy z Nim więź… Grzech osłabia lub niszczy miłość, wprowadza niepokój i nieład, osłabia lub niszczy nasze życie, a powtarzany – wprowadza w wady, a w niektórych przypadkach nawet w perwersje… Grzech jest niewiernością wobec przymierza z Bogiem, które zawarliśmy w momencie chrztu świętego, niszczy przyjaźń z Nim, rani Jego Najświętsze Serce… Grzech również rani nas samych, zaś ciężki grzech – odrzucenie słów (przykazań) Boga, który jest Miłością – jest duchową śmiercią człowieka i prowadzi do stanu wiecznego niespełnienia i wiecznej śmierci (dlatego nazywa się go również „śmiertelnym”). Można tę rzeczywistość porównać do odciętej od krzewu gałązki – która nawet jeśli po ścięciu wygląda na zieloną i świeżą – po pewnym czasie uschnie, gdyż nie ma łączności z krzewem (por. J 15, 6). Grzech jest źródłem wielu cierpień duchowych, psychicznych, a nawet może powodować choroby fizyczne nasze i naszych bliźnich. Jezus Chrystus, Syn Boży, stał się Człowiekiem, przyszedł na ziemię i przelał swoją Krew, cierpiał i umarł – dał swoje życie z miłości do nas – aby uwolnić nas z grzechów i otworzyć nam drogę do prawdziwego życia, szczęścia i pokoju. On też na fundamencie swoich najbliższych uczniów – Apostołów – założył Kościół, któremu po swoim zmartwychwstaniu zlecił posługę pojednania mocą Jego Ducha (por. J 20, 23). Przez pokutę i pojednanie wracamy na „drogę życia”, gdy z powodu winy odeszliśmy od przyjaźni z Bogiem, a weszliśmy na „drogę śmierci”, jak usychające gałązki, które są na nowo wszczepione w krzew. Sakrament pokuty i pojednania jest sakramentem uzdrowienia, przez niego na nowo odbudowujemy przyjaźń z Bogiem, a właściwie to sam Pan Jezus, Dobry Pasterz wyciąga nas z cierni grzechu, leczy nasze rany „balsamem” swojej Krwi i prowadzi nas do swojej „małej trzódki” – Kościoła – abyśmy byli otoczeni Jego miłością i z niej czerpali siłę do życia. Spowiedź jest więc przede wszystkim darem Boga dla nas, ponieważ możemy skorzystać ze zdrojów łask, które Chrystus nam wysłużył swoją najdroższą Krwią – „w Jego ranach jest nasze zdrowie” (Iz 53, 5). Rozważając ogromne cierpienia i śmierć Jezusa, którą poniósł na krzyżu, aby nas uwolnić od grzechów, rozumiemy też, że grzech jest naprawdę czymś bardzo poważnym, jeśli Bóg podjął aż taka ofiarę, aby nas z niego wyzwolić. Św. Klemens Rzymski (II w.) pisze: „Spójrzmy na Krew Chrystusa i przekonajmy się, jak jest drogocenna dla Jego Ojca; przelana dla naszego zbawienia, przyniosła całemu światu laskę skruchy„, (św. Klemens Rzymski, List do Koryntian 7, 4). Każdy człowiek, każdy z nas jest grzesznikiem. Biblia uczy: „Jeśli mówimy, że nie mamy grzechu,to samych siebie oszukujemy i nie ma w nas prawdy„ (1 J 1,8). Celem sakramentu pokuty i pojednania, nazywanego popularnie spowiedzią, nie jest tylko zewnętrzny czyn pokuty np. wyznanie naszych grzechów przed kapłanem, ale przede wszystkim stopniowa przemiana naszego życia i myślenia (wewnętrzna pokuta, skrucha, nawrócenie serca, pokój) i pojednanie z sobą, z innymi ludźmi, ze światem, z Bogiem i Kościołem. GRZECH CIĘŻKI I LEKKI Mamy obowiązek (a jest to wymaganie nie tyle Kościoła, co prawa Bożego – iure divino) wyznać w spowiedzi wszystkie ciężkie grzechy, nawet dotyczące „tylko” pożądania zła (dwa ostatnie Boże przykazania) – co do częstotliwości (ile razy?) i z okolicznościami, które zmieniają rodzaj grzechu (por. Mt 5, 28; Sobór Trydencki DS 1679,DS 1707). Dlatego kapłan może o te rzeczy zapytać podczas spowiedzi. Gorąco się zaleca (choć nie jest to bezwzględnie konieczne) wyznać także wszystkie codzienne winy (grzechy powszednie), gdyż to pomaga nam kształtować sumienie, walczyć ze złymi skłonnościami, poddawać się leczącej mocy Chrystusa i postępować w życiu Ducha (por. KKK 1458). Nawet jeśli zachowujemy „Dziesięć przykazań” nie znaczy to, że jesteśmy już doskonali. Przecież żyć po chrześcijańsku to znaczy żyć w duchu całej nauki Chrystusa i naśladować naszego Mistrza i Pana. Możemy też zawsze się zastanowić, czy inni patrząc na nas mogą powiedzieć tak, jak się mówiło o pierwszych chrześcijanach: „Zobaczcie, jak oni się miłują!”.Aby jakiś grzech mógł być nazwany CIĘŻKIM, muszą być trzy warunki: 1. POWAŻNA MATERIA – poważne złamanie Bożego Prawa (przykazania Bożego lub kościelnego, przykazania miłości); 2. JASNA, PEŁNA ŚWIADOMOŚĆ O WAŻNOŚCI RZECZY – wiedza, że czyn jest grzechem, złem, że się sprzeciwia Bożemu Prawu. Jeśli ktoś popełni grzech „w dobrej wierze”, gdyż nie wiedział, że to grzech, a chciał dobrze („bona fides”), zmniejsza to ciężar grzechu, a jeśli chciał uczynić coś złego („mała fides”), a nie wiedział, że to nie jest ciężki grzech – ciężar grzechu jest większy. 3. WOLNA WOLA W DECYZJI – dostateczny stopień wolności, pełna zgoda, osobisty wybór JEST CIĘŻKI WTEDY, GDY JEST TO POWAŻNA SPRAWA, GDY WIEM O TYM I TO WYBIORĘ. Natomiast gdy całkowicie lub w istotnej części brakuje jednego z tych elementów np. gdy jest niepełna świadomość (np. w półśnie, w nagłej sytuacji, w porywie pożądania, gdy nie ma czasu na zastanowienie…) lub gdy ktoś jest zewnętrznie przymuszony, grzech jest lekki. Obiektywnie ciężkie winy to popełnione świadomie i z własnego wyboru np. ŚWIĘTOKRADZTWO, PRAKTYKOWANIE MAGII LUB SPIRYTYZMU, NIEOBECNOŚĆ NA MSZY ŚW. W NIEDZIELE LUB OBOWIĄZUJĄCE ŚWIĘTA, CIĘŻKIE PRACE BEZ POTRZEBY W DZIEŃ PAŃSKI, NIENAWIŚĆ BLIŹNIEGO, ZABÓJSTWO NIEWINNEGO, POPEŁNIENIE LUB W JAKIKOLWIEK SPOSÓB UCZESTNICZENIE W ABORCJI, POWAŻNE ZRANIENIE KOGOŚ, UNIEMOŻLIWIANIE POCZĘCIA, ŚWIADOME POWODOWANIE ZAGROŻENIA SWOJEGO ŻYCIA LUB ŻYCIA INNYCH, NIERZĄD, ROZWIĄZŁOŚĆ, CUDZOŁÓSTWO, ZGORSZENIE, WYRZĄDZENIE WIELKIEJ SZKODY MATERIALNEJ, POWAŻNA KRADZIEŻ, ROZBÓJ, OCZERNIENIE, PYCHA, ŚWIADOME KONSEKWENCJI I DOBROWOLNE CZĘSTE NADUŻYWANIE ALKOHOLU, UŻYWANIE NARKOTYKÓW, ODRZUCENIE BOŻEJ MIŁOŚCI itp. CZY PO OSTATNIEJ SPOWIEDZI: – Wypełniłem zadaną pokutę? – Naprawiłem zło wyrządzone bliźniemu? ŻAL ZA GRZECHY l POSTANOWIENIE POPRAWY Poproś Boga i ludzi, których zraniłeś swoim grzechem o przebaczenie aktem żalu, modląc się przygotowaną modlitwą na przygotowanie do spowiedzi, modlitwą pokutnego psalmu lub własnymi słowami. Zdecyduj się wrócić „do domu Ojca” i powiedz Mu, ze definitywnie pragniesz być Jego córką lub synem… Zdecyduj, że pozostawiasz grzech i decydujesz się na życie z Chrystusem – w Jego łasce, w Jego miłości, w przyjaźni z Nim… PROPOZYCJA MODLITWY PRZYGOTOWUJĄCEJ DO SPOWIEDZI Panie Boże, jestem grzesznikiem. Zawiniłem wobec Ciebie i moich bliźnich nie tylko myślami, mową, czynami ale też zaniedbaniem. Nieraz mógłbym przecież więcej uczynić dla Ciebie i dla ludzi znajdujących się w trudnościach, dla pokoju i uniknięcia skłóceń. Wygoda, ambicja i chęć posiadania były dla mnie jednak ważniejsze niż Ty. Moich bliźnich traktowałem często egoistycznie, bez miłości. Boję się spowiedzi, ale wiem, że powinienem się przełamać. Chcę przyjść do Ciebie i prosić o oczyszczenie przez Twoją Najdroższą Krew, aby zacząć na nowo i bardziej konkretnie żyć jako chrześcijanin. Nie jest mi łatwo wyznać grzechy księdzu, który jest człowiekiem jak ja i również ma swoje słabości, ale chcę widzieć i spotykać w nim Ciebie, Panie. Daj mu Twojego Ducha, aby potrafił mi przekazać Twoją Wolę. Amen. Kliknij => UZDRAWIAJĄCA MOC SPOWIEDZI – Scott Hahn – „Uzdrawiająca moc spowiedzi” to niezwykła, pełna żaru książka człowieka, który odkrył wielki dar spowiedzi sakramentalnej w Kościele katolickim. Autor był prezbiteriańskim pastorem, ale pod wpływem lektury dzieł Ojców Kościoła oraz Pisma świętego doszedł do wniosku, że naukę Chrystusa w pełni głosi Kościół katolicki. Jego rady pomogą wyrwać się z utartych kolein życia duchowego i wrócić do domu w ramiona kochającego Ojca..….>> zobacz więcej SZCZERA SPOWIEDŹ l ZADOŚĆUCZYNIENIE PANU BOGU l BLIŹNIEMU „Jak wielu przepadło z powodu nieszczerej spowiedzi” św. Teresa z Avila, doktor Kościoła l. UWAGI DOTYCZĄCE SPOWIADANIA SIĘ I ZADOŚĆUCZYNIENIA Gdy będziesz żałować za swoje grzechy, gdy zdecydujesz się więcej nie grzeszyć, otrzymasz rozgrzeszenie i odejdziesz, aby dziękować Miłosiernemu Ojcu. Jezus powiedział Apostołom, których następcami są biskupi i kapłani: „Którym odpuścicie grzechy, są im odpuszczone, a którym zatrzymacie, sq im zatrzymane” (J 20, 23). Tajemnica spowiedzi jest święta i nie może być zdradzona pod żadnym pretekstem. Gdy kapłan wypowie słowa rozgrzeszenia, możesz być pewny, że w tym momencie sam Ojciec Niebieski przebaczył ci to wszystko, co w sposób ważny wyspowiadałeś i skruszony pokutą zadośćuczyniłeś Bogu i bliźniemu. Pan Jezus nie będzie cię już pytać na Sądzie Ostatecznym. Dlatego jest ważne szczere wyznanie i żal – abyś był szczery wobec siebie i Boga. Konfesjonał jest dla tych, którzy czują się grzesznikami, a nie dla tych, którzy udają świętych (por. Łk 18, 10-13). Spowiedź nie jest duchową rozmową, psychoterapią czy autobiografią. Spowiedź jest wtedy, gdy wyznasz swoje grzechy, obiektywnie i jasno (nie chodzi o skrupulatne analizowanie, tłumaczenie się), kapłan może cię o coś zapytać – nie z ciekawości, ale dla twojego dobra, aby ci pomóc właściwie się wyspowiadać; możesz mu też powiedzieć o swoich kłopotach i problemach, wątpliwościach i niejasnościach. Jeśli nie ma szczerego wyznania, żalu i postanowienia, że więcej nie będziemy grzeszyć, a także jeśli z własnej woli ukryjemy jakiś ciężki grzech, sakrament spowiedzi jest nieważny i nie są nam odpuszczone grzechy; oprócz tego czynimy dodatkowy grzech: świętokradzko się spowiadamy. Jeśli po takiej spowiedzi przyjmujemy Komunię swiętą, to ona też jest świętokradzka. Nie pozwól, aby wstyd zamknął ci usta, abyś się świętokradzko wyspowiadał. W spowiedzi świętej przychodzisz przede wszystkim przed oblicze Boga, obecnego w kapłanie. Jeśli zapomniałeś wyznać jakiś ciężki grzech, spowiedź była ważna, ale należy ten grzech powiedzieć przy następnej spowiedzi. Bóg nic nie przebacza tylko tym, którzy świadomie ukryją jakiś ciężki grzech. Grzechów należy się wstydzić, ale nie wstydzić się ich wyznania! Pokuta, którą zadaje kapłan, ma ci pomóc w twoim powrocie do duchowego zdrowia i choć trochę wynagrodzić szkody. Może to być modlitwa, dzieło miłosierdzia, służba bliźniemu, coś, co ci pomoże nosić twój krzyż czy pełnić obowiązki stanu… Po spowiedzi jak najprędzej wypełnij pokutę – zadośćuczynienie i w radości uwielbiaj Pana, który okazał ci tak wielkie miłosierdzie. O ile to możliwe, jak najszybciej należy też starać się zadośćuczynić lepszym życiem Bogu i bliźniemu – np. o ile możesz naprawić popełnione szkody (np. zwrócić ukradzione przedmioty lub dać ofiarę na charytatywne cele), przywrócić dobrą sławę temu, kto został oczerniony, starać się też wypełnić rady kapłana, które usłyszałeś podczas spowiedzi, i trudzić się, aby jak najdłużej wytrwać i pogłębiać przyjaźń z Chrystusem – a przynajmniej wytrwać bez ciężkich grzechów). Kliknij => Nie bój sie, jest Miłość. Inaczej o spowiedzi. – O. Stanisław Jarosz OSPPE– Jak żyć, by nie utracić ukrytego w nas skarbu obecności Boga? Jak trwać w zjednoczeniu z Chrystusem, by życie Boże dane nam na chrzcie świętym nie pozostało martwym nasieniem i wydało wspaniałe owoce zbawienia?… PRZYKŁAD UCZESTNICZENIA W OBRZĘDACH SAKRAMENTU SPOWIEDZI ŚWIĘTEJ Przychodzisz i klękasz, przede wszystkim przed osobą Boga, który działa przez służbę kapłana. W pokoju i zaufaniu, świadomy, że Bóg jest bogaty w miłość i miłosierdzie stań przed Niebieskim Ojcem… Przystępujący do konfesjonału, mogą pozdrowić kapłana słowami: Penitent: NIECH BĘDZIE POCHWALONY JEZUS CHRYSTUS! Kapłan: Na wieki wieków. Amen. Spowiedź należy rozpocząć znakiem krzyża: Penitent: W IMIĘ OJCA I SYNA, I DUCHA ŚWIĘTEGO. AMEN. Następnie kapłan w kilku słowach może wprowadzić w spowiedź, i, o ile kapłan cię nie zna,przedstaw się: Penitent: JESTEM… (stan cywilny – kościelny, zawód, ewentualnie wiek itp.). 81 Te informacje są potrzebne, aby kapłan mógł lepiej zrozumieć twoją sytuację i udzielić ewentualnej rady. Następnie powiedz: Penitent: OSTATNI RAZ SPOWIADAŁEM SIĘ… {kiedy?). POKUTĘ WYPEŁNIŁEM, BOGA OBRAZIŁEM NASTĘPUJĄCYMI GRZECHAMI… Wyznajesz swoje grzechy, obiektywnie i jasno. Wyznanie grzechów możesz zakończyć słowami: Penitent: WIĘCEJ GRZECHÓW NIE PAMIĘTAM, ZA WSZYSTKIE SZCZERZE ŻAŁUJĘ, POSTANAWIAM POPRAWĘ, A CIEBIE OJCZE DUCHOWNY PROSZĘ O POKUTĘ I ROZGRZESZENIE. Kapłan ma prawo cię o coś zapytać (np. o częstotliwość ciężkich grzechów), a później może udzielić rad i zadaje pokutę do wypełnienia. Następnie gdy kapłan wypowiada słowa rozgrzeszenia, ewentualnie wyciągając dłoń nad twoją głową (w epikletycznym geście na znak działającej w tym momencie mocy Ducha Świętego), żałuj za swoje grzechy. (Żal możesz wyrazić ewangelicznymi słowami – cicho powtarzając: „Boże, bądź milościw mnie grzesznemu!”) Kapłan: Bóg, Ojciec miłosierdzia, który pojednał świat ze sobą przez śmierć i zmartwychwstanie swojego Syna i zesłał Ducha Świętego na odpuszczenie grzechów, niech ci udzieli przebaczenia i pokoju przez posługę Kościoła. I ja odpuszczam tobie grzechy. W IMIĘ OJCA I SYNA I DUCHA ŚWIĘTEGO. Penitent: AMEN. Spowiedź sakramentalna kończy się zwykle dialogiem wyrażającym wdzięczność za miłosierdzie i przebaczenie: Kapłan: Wysławiajcie Pana, bo jest dobry. Penitent: BO JEGO ŁASKA TRWA NA WIEKI. Kapłan: Pan odpuścił tobie grzechy, idź w pokoju! Penitent: BOGU NIECH BĘDĄ DZIĘKI! PROPOZYCJA MODLITWY PO SPOWIEDZI Panie Jezu, dziękuję Ci za Twoją Krew przelaną na krzyżu, która mnie obmyła na nowo w sakramencie pojednania. Otrzymałem nową czystość serca i uczestnictwo w Twoim życiu, tak jak w momencie przyjęcia chrztu świętego. Przyjąłem na nowo Twoją przyjaźń i Twoją miłość, która łączy mnie ze wszystkimi ludźmi. Pragnę żyć według moich postanowień, zadośćuczynić za grzechy, pracować nad sobą i dać świadectwo o Twojej Ewangelii. Pozwól mi być coraz bardziej Twoim uczniem, Twoim misjonarzem. Chcę nie tylko przyjąć Twoje dary, ale przyczyniać się do tego, aby również inni poznali Twoją miłość i potrafili żyć w jedności z Tobą, który jesteś Ojcem i Synem, i Duchem Świętym. Amen. Powyższy tekst na temat spowiedzi pochodzi z książki: „Rachunek i wychowanie sumienia.” – Ks. Ksawery M. Kujawa CPPS Więcej materiałów na temat Spowiedzi => TUTAJ Spowiedź bez końca -Paweł Kozacki OP, Wojciech Prus OP -Ta książka to rozmowa o najbardziej intymnym z sakramentów. Spowiedź dotyka przepaści duszy, jak żaden inny sakrament znajdując się na styku boskich i ludzkich tajemnic. Dominikanie Paweł Kozacki i Wojciech Prus mówią o trudach i pięknie spowiedzi, przypominającej rodzenie się nowego życia…. Z Katechizmu Kościoła Katolickiego o Sakramencie Pokuty i Pojednania 1422 „Ci zaś, którzy przystępują do sakramentu pokuty, otrzymują od miłosierdzia Bożego przebaczenie zniewagi wyrządzonej Bogu i równocześnie dostępują pojednania z Kościołem, któremu, grzesząc, zadali ranę, a który przyczynia się do ich nawrócenia miłością, przykładem i modlitwą”. I. Jak jest nazywany ten sakrament? 1423 Nazywa się go sakramentem nawrócenia, ponieważ urzeczywistnia w sposób sakramentalny wezwanie Jezusa do nawrócenia, drogę powrotu do Ojca, od którego człowiek oddalił się przez grzech. Nazywa się go sakramentem pokuty, ponieważ ukazuje osobistą i eklezjalną drogę nawrócenia, skruchy i zadośćuczynienia ze strony grzesznego chrześcijanina. 1424 Nazywa się go sakramentem spowiedzi, ponieważ oskarżenie – spowiedź z grzechów przed kapłanem jest istotnym elementem tego sakramentu. Sakrament ten jest również „wyznaniem”, uznaniem i uwielbieniem świętości Boga oraz Jego miłosierdzia wobec grzesznego człowieka. Nazywa się go sakramentem przebaczenia, ponieważ przez sakramentalne rozgrzeszenie wypowiedziane słowami kapłana Bóg udziela penitentowi „przebaczenia i pokoju”. Nazywa się go sakramentem pojednania, ponieważ udziela grzesznikowi miłości Boga przynoszącej pojednanie: „Pojednajcie się z Bogiem” (2 Kor 5, 20). Ten, kto żyje miłosierną miłością Boga, jest gotowy odpowiedzieć na wezwanie Pana: „Najpierw idź i pojednaj się z bratem swoim” (Mt 5, 24). II. Dlaczego sakrament pojednania po chrzcie? 1425 „Zostaliście obmyci, uświęceni i usprawiedliwieni w imię Pana naszego Jezusa Chrystusa i przez Ducha Boga naszego” (I Kor 6, 11). Trzeba uświadomić sobie wielkość daru Bożego, jaki otrzymaliśmy w sakramentach wtajemniczenia chrześcijańskiego, by zrozumieć, do jakiego stopnia grzech powinien zostać wyeliminowany z życia tego, kto „przyoblekł się w Chrystusa” (Ga 3, 27). Św. Jan Apostoł przypomina nam: „Jeśli mówimy, że nie mamy grzechu, to samych siebie oszukujemy i nie ma w nas prawdy” (1 J I, 8). Sam Pan nauczył nas modlić się: „Przebacz nam nasze grzechy” (Łk 11, 4), łącząc razem wybaczanie sobie nawzajem win z przebaczeniem grzechów, jakiego udzieli nam Bóg. 1426 Nawrócenie do Chrystusa, nowe narodzenie przez chrzest, dar Ducha Świętego, Ciało i Krew Chrystusa otrzymane jako pokarm sprawiły, że staliśmy się „święci i nieskalani przed Jego obliczem” (Ef 1, 4), jak sam Kościół oblubienica Chrystusa, jest „święty i nieskalany” (Ef 5, 27). Nowe życie otrzymane w sakramentach wtajemniczenia chrześcijańskiego nie wyeliminowało jednak kruchości i słabości natury ludzkiej ani jej skłonności do grzechu, którą tradycja nazywa pożądliwością. Pozostaje ona w ochrzczonych, by podjęli z nią walkę w życiu chrześcijańskim z pomocą łaski Chrystusa. Tą walką jest wysiłek nawrócenia, mający na uwadze świętość i życie wieczne, do którego Pan nieustannie nas powołuje. III. Nawrócenie ochrzczonych 1427 Jezus wzywa do nawrócenia. To wezwanie jest istotnym elementem głoszenia Królestwa: „Czas się wypełnił i bliskie jest Królestwo Boże. Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię!” (Mk 1,15). W przepowiadaniu Kościoła to wezwanie jest skierowane najpierw do tych, którzy nie znają jeszcze Chrystusa i Jego Ewangelii. W ten sposób chrzest jest głównym miejscem pierwszego i podstawowego nawrócenia. Przez wiarę w Dobrą Nowinę i przez chrzest człowiek wyrzeka się zła i uzyskuje zbawienie, to znaczy odpuszczenie wszystkich grzechów i dar nowego życia. 1428 Wezwanie Chrystusa do nawrócenia nadal jednak rozbrzmiewa w życiu chrześcijan. To drugie nawrócenie jest nieustannym zadaniem dla całego Kościoła, który obejmuje „w łonie swoim grzeszników” i który będąc „święty i zarazem ciągle potrzebujący oczyszczenia, podejmuje ustawicznie pokutę i odnowienie swoje”. Ten wysiłek nawrócenia nie jest jedynie dziełem ludzkim. Jest on poruszeniem „skruszonego serca” (Ps 51, 19), pociągniętego i dotkniętego łaską, pobudzającą do odpowiedzi na miłosierną miłość Boga, który pierwszy nas umiłował. 1429 Świadczy o tym nawrócenie św. Piotra po jego trzykrotnym zaparciu się Nauczyciela. Pełne nieskończonego miłosierdzia spojrzenie Jezusa wywołuje u niego łzy skruchy (Łk 22, 61-62), a po zmartwychwstaniu Pana trzykrotnie wyznaje, że Go kocha. Drugie nawrócenie ma także wymiar wspólnotowy. Jest to widoczne w wezwaniu Pana skierowanym do całego Kościoła: „Nawróć się!” (Ap 2, 5. 16). Święty Ambroży mówi o dwóch rodzajach nawrócenia w Kościele: „Kościół ma wodę i łzy: wodę chrztu i łzy pokuty”. IV. Pokuta wewnętrzna 1430 Podobnie jak u Proroków, wezwanie Jezusa do nawrócenia i pokuty nie ma na celu najpierw czynów zewnętrznych, „wora pokutnego i popiołu”, postów i umartwień, lecz nawrócenie serca, pokutę wewnętrzną. Bez niej czyny pokutne pozostają bezowocne i kłamliwe. Przeciwnie, nawrócenie wewnętrzne skłania do uzewnętrznienia tej postawy przez znaki widzialne, gesty i czyny pokutne. 1431 Pokuta wewnętrzna jest radykalną przemianą całego życia, powrotem, nawróceniem się do Boga całym sercem, zerwaniem z grzechem, odwróceniem się od zła z odrazą do popełnionych przez nas złych czynów. Pokuta wewnętrzna zawiera równocześnie pragnienie i postanowienie zmiany życia oraz nadzieję na miłosierdzie Boże i ufność w pomoc Jego łaski. Temu nawróceniu serca towarzyszy zbawienny ból i smutek, który Ojcowie Kościoła nazywali smutkiem duszy (animi cruciatus) i skruchą serca (compunctio cordis). 1432 Serce człowieka jest ociężałe i zatwardziałe. Trzeba, by Bóg dał człowiekowi serce nowe. Nawrócenie jest najpierw dziełem łaski Boga, który sprawia, że nasze serca wracają do Niego: „Nawróć nas, Panie, do Ciebie wrócimy” (Lm 5, 21). Bóg daje nam siłę zaczynania od nowa. Odkrywając wielkość miłości Boga, nasze serce zostaje wstrząśnięte grozą i ciężarem grzechu; zaczyna obawiać się, by nie obrazić Boga grzechem i nie oddalić się od Niego. Serce ludzkie nawraca się, patrząc na Tego, którego zraniły nasze grzechy. Spójrzmy na Krew Chrystusa i przekonajmy się, jak jest drogocenna dla Jego Ojca; przelana dla naszego zbawienia, przyniosła całemu światu łaskę skruchy. 1433 Od dnia Paschy Duch Święty „przekonuje świat o grzechu” (J 16, 8), to znaczy, że świat nie uwierzył w Tego, którego posłał Ojciec. Ten sam Duch, który ujawnia grzech, jest także Pocieszycielem, udzielającym ludzkiemu sercu łaski skruchy i nawrócenia. V. Różne formy pokuty w życiu chrześcijańskim 1434 Wewnętrzna pokuta chrześcijanina może wyrażać się w bardzo zróżnicowanych formach. Pismo święte i Ojcowie Kościoła kładą nacisk szczególnie na trzy formy: post, modlitwę i jałmużnę21. Wyrażają one nawrócenie w odniesieniu do samego siebie, do Boga i do innych ludzi. Obok radykalnego oczyszczenia, jakiego dokonuje chrzest lub męczeństwo, wymienia się jako środek otrzymania przebaczenia grzechów: wysiłki podejmowane w celu pojednania się z bliźnim, łzy pokuty, troskę o zbawienie bliźniego22, wstawiennictwo świętych i praktykowanie miłości, która „zakrywa wiele grzechów” (1 P 4, 8). 1435 Nawrócenie dokonuje się w życiu codziennym przez czyny pojednania, troskę o ubogich, praktykowanie i obronę sprawiedliwości i prawa23, wyznanie win braciom, upomnienie braterskie, rewizję życia, rachunek sumienia, kierownictwo duchowe, przyjmowanie cierpień, znoszenie prześladowania dla sprawiedliwości. Najpewniejszą drogą pokuty jest wzięcie każdego dnia swojego krzyża i pójście za Jezusem24. 1436 Eucharystia i pokuta. Źródłem i pokarmem codziennego nawrócenia i pokuty jest Eucharystia, ponieważ w niej uobecnia się ofiara Chrystusa, która pojednała nas z Bogiem. Karmi ona i umacnia tych, którzy żyją życiem Chrystusa; jest „środkiem zaradczym uwalniającym nas od grzechów powszednich i zachowującym od grzechów śmiertelnych”25. 1437 Czytanie Pisma świętego, Liturgia Godzin, modlitwa „Ojcze nasz”, każdy szczery akt kultu lub pobożności ożywia w nas ducha nawrócenia i pokuty oraz przyczynia się do przebaczenia grzechów. 1438 Okresy i dni pokuty w ciągu roku liturgicznego (Okres Wielkiego Postu, każdy piątek jako wspomnienie śmierci Pana) są w Kościele specjalnym czasem praktyki pokutnej26. Okresy te są szczególnie odpowiednie dla ćwiczeń duchowych, liturgii pokutnej, pielgrzymek o charakterze pokutnym, dobrowolnych wyrzeczeń, jak post i jałmużna, braterskiego dzielenia się z innymi (dzieła charytatywne i misyjne). 1439 Droga nawrócenia i pokuty została wspaniale ukazana przez Jezusa w przypowieści o synu marnotrawnym, w której centralne miejsce zajmuje „miłosierny ojciec” (Łk 15, 11-24). Zafascynowanie złudną wolnością; opuszczenie domu ojcowskiego; ostateczna nędza, w której znalazł się syn po roztrwonieniu majątku; głębokie upokorzenie, kiedy musiał paść świnie, co więcej, upokorzenie spowodowane tym, że pragnął pożywić się strąkami, którymi one się żywiły; refleksja nad utraconymi dobrami; skrucha i decyzja uznania się winnym wobec ojca; droga powrotu; wielkoduszne przyjęcie przez ojca, jego radość. W ten sposób przebiega droga nawrócenia. Piękna suknia, pierścień i uczta są symbolami nowego życia, czystego i godnego, pełnego radości, będącego udziałem człowieka, który powraca do Boga i na łono rodziny, jaką jest Kościół. Jedynie serce Chrystusa, które zna głębię miłości Ojca, mogło nam w taki sposób, pełen prostoty i piękna, ukazać bezmiar Jego miłosierdzia. VI Sakrament pokuty i pojednania 1440 Grzech jest przede wszystkim obrazą Boga, zerwaniem jedności z Nim. Narusza on równocześnie komunię z Kościołem. Dlatego też nawrócenie przynosi przebaczenie ze strony Boga, a także pojednanie z Kościołem, co wyraża i urzeczywistnia w sposób liturgiczny sakrament pokuty i pojednania. Tylko Bóg przebacza grzech 1441 Tylko Bóg przebacza grzechy. Ponieważ Jezus jest Synem Bożym, mówi o sobie: „Syn Człowieczy ma na ziemi władzę odpuszczania grzechów” (Mk 2, 10), i wykonuje tę Boską władzę: „Odpuszczone są twoje grzechy” (Mk 2, 5; Łk 7, 48). Ponadto, na mocy swego Boskiego autorytetu, Jezus daje tę władzę ludziom, by ją wykonywali w Jego imieniu. 1442 Chrystus chciał, by cały Jego Kościół w modlitwie, życiu i działaniu był znakiem i narzędziem przebaczenia i pojednania, które On nabył dla nas za cenę swojej Krwi. Wykonywanie władzy odpuszczania grzechów powierzył jednak Chrystus władzy apostolskiej, której została zlecona „posługa jednania” (2 Kor 5,18). Apostoł jest posłany „w imię Chrystusa”, przez niego „sam Bóg” wzywa i prosi: „Pojednajcie się z Bogiem!” (2 Kor 5, 20). Pojednanie z Kościołem 1443 W czasie swojego życia publicznego Jezus nie tylko przebaczał grzechy, lecz także ukazał skutek tego przebaczenia: włączał ponownie grzeszników, którym odpuścił grzechy, do wspólnoty Ludu Bożego, od której oddalili się przez grzech, a nawet zostali z niej wykluczeni. Wyraźnym tego znakiem jest fakt, że Jezus zaprasza do swego stołu grzeszników, a nawet sam zasiada przy ich stole. Ten gest w zdumiewający sposób wyraża przebaczenie Boże, a równocześnie powrót na łono Ludu Bożego. 1444 Udzielając Apostołom swojej mocy przebaczania grzechów, Pan daje im również władzę jednania grzeszników z Kościołem. Ten eklezjalny wymiar ich zadania został wyrażony szczególnie w uroczystych słowach Chrystusa skierowanych do Szymona Piotra: „Tobie dam klucze Królestwa niebieskiego; cokolwiek zwiążesz na ziemi, będzie związane w niebie, a co rozwiążesz na ziemi, będzie rozwiązane w niebie” (Mt 16, 19). „Dar związywania i rozwiązywania dany Piotrowi udzielony został także Kolegium Apostołów pozostającemu w łączności z Głową swoją” (Mt 18,18; 28,16-20). 1445 Słowa związać i rozwiązać oznaczają, że ten, kto zostanie wyłączony z waszej komunii, zostanie także wyłączony z komunii z Bogiem; a ten, kto na nowo zostanie przyjęty do waszej komunii, zostanie również przyjęty przez Boga do komunii z Nim. Pojednanie z Kościołem łączy się nierozerwalnie z pojednaniem z Bogiem. Sakrament przebaczenia 1446 Chrystus ustanowił sakrament pokuty dla wszystkich grzeszników w Kościele, a przede wszystkim dla tych, którzy po chrzcie popełnili grzech ciężki i w ten sposób utracili łaskę chrztu oraz zadali ranę komunii kościelnej. Sakrament pokuty daje im nową możliwość nawrócenia się i odzyskania łaski usprawiedliwienia. Ojcowie Kościoła przedstawiają ten sakrament jako „drugą deskę (ratunku) po rozbiciu, jakim jest utrata łaski”. 1447 W ciągu wieków w sposób zasadniczy zmieniła się konkretna forma, w jakiej Kościół wykonywał tę władzę otrzymaną od swego Pana. W pierwszych wiekach pojednanie chrześcijan, którzy popełnili po chrzcie szczególnie ciężkie grzechy (na przykład bałwochwalstwo, zabójstwo czy cudzołóstwo), było związane z bardzo surową dyscypliną, wymagającą od penitentów odbycia publicznej pokuty za grzechy, często trwającej przez długie lata, zanim otrzymali dar pojednania. Do tego „stanu pokutników” (który obejmował jedynie popełniających pewne ciężkie grzechy) można było zostać dopuszczonym bardzo rzadko, a w niektórych regionach tylko raz w życiu. W VII wieku, pod wpływem tradycji monastycznej Wschodu, misjonarze irlandzcy przynieśli do Europy kontynentalnej „prywatną” praktykę pokuty, która nie wymagała publicznego ani długotrwałego pełnienia dzieł pokutnych przed uzyskaniem pojednania z Kościołem. Od tego czasu sakrament urzeczywistnia się w sposób bardziej dyskretny między penitentem a kapłanem. Nowa praktyka przewidywała możliwość powtarzania sakramentu pokuty i otwierała w ten sposób drogę do regularnego przystępowania do tego sakramentu. Umożliwiała – w tej samej celebracji sakramentalnej otrzymanie przebaczenia grzechów ciężkich i powszednich. Jest to zasadnicza forma pokuty, którą Kościół praktykuje do dzisiaj. 1448 Mimo zmian, którym w ciągu wieków ulegały układ i celebracja tego sakramentu, można dostrzec tę samą podstawową strukturę. Obejmuje ona dwa istotne elementy: z jednej strony akty człowieka, który nawraca się pod działaniem Ducha Świętego, a mianowicie żal, wyznanie grzechów i zadośćuczynienie, a z drugiej strony działanie Boże za pośrednictwem Kościoła. Kościół, który przez biskupa i jego prezbiterów udziela w imię Jezusa Chrystusa przebaczenia grzechów i ustala sposób zadośćuczynienia, modli się także za grzesznika i pokutuje razem z nim. W ten sposób grzesznik jest uzdrowiony i ponownie przyjęty do komunii kościelnej. 1449 Formuła rozgrzeszenia używana w Kościele łacińskim wyraża istotne elementy tego sakramentu: Ojciec miłosierdzia jest źródłem wszelkiego przebaczenia. Dokonuje On pojednania grzeszników przez Paschę swojego Syna i dar Ducha Świętego, za pośrednictwem modlitwy i posługi Kościoła: Bóg, Ojciec miłosierdzia, który pojednał świat ze sobą przez śmierć i zmartwychwstanie swojego Syna i zesłał Ducha Świętego na odpuszczenie grzechów, niech ci udzieli przebaczenia i pokoju przez posługę Kościoła. I ja odpuszczam tobie grzechy w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. VII. Akty penitenta 1450 „Pokuta zobowiązuje grzesznika do dobrowolnego przyjęcia wszystkich jej elementów: żalu w sercu, wyznania ustami, głębokiej pokory, czyli owocnego zadośćuczynienia w postępowaniu”. Żal za grzechy 1451 Wśród aktów penitenta żal za grzechy zajmuje pierwsze miejsce. Jest to „ból duszy i znienawidzenie popełnionego grzechu z postanowieniem niegrzeszenia w przyszłości”. 1452 Gdy żal wypływa z miłości do Boga miłowanego nade wszystko, jest nazywany „żalem doskonałym” lub „żalem z miłości” (contritio). Taki żal odpuszcza grzechy powszednie. Przynosi on także przebaczenie grzechów śmiertelnych, jeśli zawiera mocne postanowienie przystąpienia do spowiedzi sakramentalnej, gdy tylko będzie to możliwe. 1453 Także żal nazywany „niedoskonałym” (attritio) jest darem Bożym, poruszeniem Ducha Świętego. Rodzi się on z rozważania brzydoty grzechu lub lęku przed wiecznym potępieniem i innymi karami, które grożą grzesznikowi (żal ze strachu). Takie poruszenie sumienia może zapoczątkować wewnętrzną ewolucję, która pod działaniem łaski może zakończyć się rozgrzeszeniem sakramentalnym. Żal niedoskonały nie przynosi jednak przebaczenia grzechów ciężkich, ale przygotowuje do niego w sakramencie pokuty. 1454 Do przyjęcia sakramentu pokuty należy przygotować się przez rachunek sumienia, przeprowadzony w świetle słowa Bożego. Najbardziej nadają się do tego teksty, których należy szukać w katechezie moralnej Ewangelii i Listów Apostolskich: w Kazaniu na Górze i pouczeniach apostolskich. Wyznanie grzechów 1455 Wyznanie grzechów (spowiedź), nawet tylko z ludzkiego punktu widzenia, wyzwala nas i ułatwia nasze pojednanie z innymi. Przez spowiedź człowiek patrzy w prawdzie na popełnione grzechy, bierze za nie odpowiedzialność, a przez to na nowo otwiera się na Boga i na komunię Kościoła, by umożliwić nową przyszłość. 1456 Wyznanie grzechów wobec kapłana stanowi istotną część sakramentu pokuty: „Na spowiedzi penitenci powinni wyznać wszystkie grzechy śmiertelne, których są świadomi po dokładnym zbadaniu siebie, chociaż byłyby najbardziej skryte i popełnione tylko przeciw dwu ostatnim przykazaniom Dekalogu, ponieważ niekiedy ciężej ranią one duszę i są bardziej niebezpieczne niż popełnione jawnie”: Gdy wierni Chrystusa starają się wyznać wszystkie grzechy, które sobie przypominają, niewątpliwie przedstawiają je wszystkie Bożemu miłosierdziu. Ci, którzy postępują inaczej i świadomie ukrywają niektóre grzechy, nie przedkładają dobroci Bożej tego, co mogłaby ona odpuścić za pośrednictwem kapłana. „Jeśli bowiem chory wstydzi się odkryć ranę lekarzowi, sztuka lekarska tego nie uleczy, czego nie rozpozna”. 1457 Zgodnie z przykazaniem kościelnym: „Każdy wierny, po osiągnięciu wieku rozeznania, obowiązany jest przynajmniej raz w roku wyznać wiernie wszystkie swoje grzechy ciężkie”. Ten, kto ma świadomość popełnienia grzechu śmiertelnego, nie powinien przyjmować Komunii świętej, nawet jeśli przeżywa wielką skruchę, bez uzyskania wcześniej rozgrzeszenia sakramentalnego, chyba że ma ważny motyw przyjęcia Komunii, a nie ma możliwości przystąpienia do spowiedzi. Dzieci powinny przystąpić do sakramentu pokuty przed przyjęciem po raz pierwszy Komunii świętej. 1458 Wyznawanie codziennych win (grzechów powszednich) nie jest ściśle konieczne, niemniej jest przez Kościół gorąco zalecane. Istotnie, regularne spowiadanie się z grzechów powszednich pomaga nam kształtować sumienie, walczyć ze złymi skłonnościami, poddawać się leczącej mocy Chrystusa i postępować w życiu Ducha. Częściej otrzymując przez sakrament pokuty dar miłosierdzia Ojca, jesteśmy przynaglani, by być – jak On – miłosierni: Ten, kto wyznaje swoje grzechy, już działa razem z Bogiem. Bóg osądza twoje grzechy; jeśli ty także je osądzasz, jednoczysz się z Bogiem. Człowiek i grzesznik to w pewnym sensie dwie rzeczywistości; gdy jest mowa o człowieku, uczynił go Bóg; gdy mowa jest o grzeszniku, uczynił go człowiek. Zniszcz to, co ty uczyniłeś, aby Bóg zbawił to, co On uczynił… Gdy zaczynasz brzydzić się tym, co uczyniłeś, wówczas zaczynają się twoje dobre czyny, ponieważ osądzasz swoje złe czyny. Początkiem dobrych czynów jest wyznanie czynów złych. Czynisz prawdę i przychodzisz do Światła. Zadośćuczynienie 1459 Wiele grzechów przynosi szkodę bliźniemu. Należy uczynić wszystko, co możliwe, aby ją naprawić (na przykład oddać rzeczy ukradzione, przywrócić dobrą sławę temu, kto został oczerniony, wynagrodzić krzywdy). Wymaga tego zwyczajna sprawiedliwość. Ponadto grzech rani i osłabia samego grzesznika, a także jego relację z Bogiem i z drugim człowiekiem. Rozgrzeszenie usuwa grzech, ale nie usuwa wszelkiego nieporządku, jaki wprowadził grzech. Grzesznik podźwignięty z grzechu musi jeszcze odzyskać pełne zdrowie duchowe. Powinien zatem zrobić coś więcej, by naprawić swoje winy: powinien „zadośćuczynić” w odpowiedni sposób lub „odpokutować” za swoje grzechy. To zadośćuczynienie jest nazywane także „pokutą”. 1460 Pokuta, którą nakłada spowiednik, powinna uwzględniać sytuację osobistą penitenta i mieć na celu jego duchowe dobro. O ile to możliwe, powinna odpowiadać ciężarowi i naturze popełnionych grzechów. Może nią być modlitwa, jakaś ofiara, dzieło miłosierdzia, służba bliźniemu, dobrowolne wyrzeczenie, cierpienie, a zwłaszcza cierpliwa akceptacja krzyża, który musimy dźwigać. Tego rodzaju pokuty pomagają nam upodobnić się do Chrystusa, który raz na zawsze odpokutował za nasze grzechy; pozwalają nam stać się współdziedzicami Chrystusa Zmartwychwstałego, „skoro wspólnie z Nim cierpimy” (Rz 8,17): Zadośćuczynienie, które spłacamy za nasze grzechy, nie jest do tego stopnia „nasze”, by nie było dokonane dzięki Jezusowi Chrystusowi. Sami z siebie nic bowiem nie możemy uczynić, ale „wszystko możemy w Tym, który nas umacnia” (Flp 4, 13). W ten sposób człowiek niczego nie ma, z czego mógłby się chlubić, 2011 lecz cała nasza „chluba” jest w Chrystusie… w którym czynimy zadośćuczynienie, „wydając owoce godne nawrócenia” (Łk 3, 8), mające moc z Niego, przez Niego ofiarowane Ojcu i dzięki Niemu przyjęte przez Ojca. VIII. Szafarz sakramentu pokuty 1461 Skoro Chrystus powierzył swoim Apostołom posługę jednania, to biskupi, jako ich następcy, oraz prezbiterzy, współpracownicy biskupów, nadal spełniają tę posługę. Bowiem na mocy sakramentu święceń biskupi i prezbiterzy mają władzę odpuszczania wszystkich grzechów „w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego”. 1462 Przebaczenie grzechów jedna z Bogiem, ale także z Kościołem. Biskup, widzialna głowa Kościoła partykularnego, już od czasów starożytnych jest uważany słusznie za tego, który przede wszystkim ma władzę i posługę pojednania; kieruje on „karnością pokutną”. Prezbiterzy, jego współpracownicy, pełnią tę posługę, o ile otrzymali misję albo od swojego biskupa (czy przełożonego zakonnego), albo od papieża, zgodnie z prawem Kościoła. 1463 Niektóre grzechy, szczególnie ciężkie, objęte są ekskomuniką, najsurowszą karą kościelną, która nie pozwala na przyjmowanie sakramentów i wykonywanie pewnych aktów kościelnych. Według prawa kanonicznego rozgrzeszenia z tych grzechów może udzielić tylko papież, miejscowy biskup lub upoważnieni przez nich prezbiterzy. W przypadku niebezpieczeństwa śmierci każdy kapłan, nawet pozbawiony prawa spowiadania, może rozgrzeszyć z każdego grzechu i z każdej ekskomuniki. 1464 Kapłani powinni zachęcać wiernych do przystępowania do sakramentu pokuty i zawsze być gotowi do jego udzielania, gdy chrześcijanie w sposób uzasadniony o to proszą. 1465 Udzielając sakramentu pokuty, kapłan wypełnia posługę Dobrego Pasterza, który szuka zagubionej owcy; posługę dobrego Samarytanina, który opatruje rany; Ojca, który czeka na syna marnotrawnego i przyjmuje go, gdy powraca; sprawiedliwego Sędziego, który nie ma względu na osobę i którego sąd jest sprawiedliwy, a równocześnie miłosierny. Krótko mówiąc, kapłan jest znakiem i narzędziem miłosiernej miłości Boga względem grzesznika. 1466 Spowiednik nie jest panem, lecz sługą Bożego przebaczenia. Szafarz tego sakramentu powinien łączyć się z intencją i miłością Chrystusa. Powinien mieć głęboką znajomość chrześcijańskiego postępowania, doświadczenie w sprawach ludzkich, szacunek i delikatność wobec tego, który upadł; powinien kochać prawdę, być wierny Urzędowi Nauczycielskiemu Kościoła i cierpliwie prowadzić penitenta do uzdrowienia i pełnej dojrzałości. Powinien modlić się za niego i pokutować, powierzając go miłosierdziu Pana. 1467 Biorąc pod uwagę delikatny charakter i wielkość tej posługi oraz szacunek należny osobom, Kościół oświadcza, że każdy kapłan, który spowiada, zobowiązany jest pod bardzo surowymi karami do zachowania absolutnej tajemnicy odnośnie do grzechów wyznanych przez penitentów. Nie może on również wykorzystywać wiadomości o życiu penitentów, jakie uzyskał w czasie spowiedzi. Tajemnica ta, która nie dopuszcza żadnych wyjątków, nazywa się „pieczęcią sakramentalną”, ponieważ to, co penitent wyznał kapłanowi, zostaje „zapieczętowane” przez sakrament. IX. Skutki sakramentu pokuty 1468 „Cała skuteczność pokuty polega na przywróceniu nam łaski Bożej i zjednoczeniu nas w przyjaźni z Bogiem”. Celem i skutkiem tego sakramentu jest więc pojednanie z Bogiem. U tych, którzy przyjmują sakrament pokuty z sercem skruszonym i z religijnym nastawieniem, „zwykle nastają po nim pokój i pogoda sumienia wraz z wielką pociechą duchową”. Istotnie, sakrament pojednania z Bogiem daje prawdziwe „zmartwychwstanie duchowe”, przywrócenie godności i dóbr życia dzieci Bożych. Najcenniejszym z tych dóbr jest przyjaźń z Bogiem. 1469 Sakrament pokuty jedna nas z Kościołem. Grzech narusza lub zrywa wspólnotę braterską. Sakrament pokuty naprawia ją lub przywraca. W tym sensie nie tylko leczy on powracającego do komunii kościelnej, lecz także ożywia życie Kościoła, który cierpiał z powodu grzechów jednego ze swych członków. Grzesznik przywrócony do komunii świętych lub utwierdzony w niej, zostaje umocniony przez wymianę dóbr duchowych między wszystkimi pielgrzymującymi jeszcze żywymi członkami Ciała Chrystusa, a także tymi, którzy już doszli do ojczyzny niebieskiej. Należy też dodać, że owo pojednanie z Bogiem rodzi – można powiedzieć – dalsze pojednania, które naprawiają inne rozdarcia spowodowane przez grzech: penitent, który uzyskał przebaczenie, jedna się z samym sobą w głębi własnego ja, odzyskując wewnętrzną prawdę; jedna się z braćmi, w jakiś sposób przezeń skrzywdzonymi i znieważonymi; jedna się z Kościołem, jedna się z całym stworzeniem. 1470 W sakramencie pokuty grzesznik, poddając się miłosiernemu sądowi Boga, uprzedza w pewien sposób sąd, któremu zostanie poddany na końcu życia ziemskiego. Już teraz bowiem, w tym życiu, jest nam dana możliwość wyboru między życiem a śmiercią, i tylko idąc drogą nawrócenia, możemy wejść do Królestwa, z którego wyklucza grzech ciężki. Nawracając się do Chrystusa przez pokutę i wiarę, grzesznik przechodzi ze śmierci do życia i „nie idzie na sąd” (J 5, 24). XI. Sprawowanie sakramentu pokuty 1480 Pokuta, jak wszystkie sakramenty, jest czynnością liturgiczną. Składają się na nią zazwyczaj następujące elementy: pozdrowienie i błogosławieństwo kapłana, czytanie słowa Bożego, by oświecić sumienie i pobudzić do skruchy, wezwanie do żalu, spowiedź, która jest uznaniem grzechów i wyznaniem ich wobec kapłana, nałożenie i przyjęcie pokuty, rozgrzeszenie przez kapłana, modlitwa dziękczynna, odesłanie z błogosławieństwem kapłana. 1481 Liturgia bizantyjska zna wiele formuł rozgrzeszenia w formie modlitwy błagalnej, które doskonale wyrażają tajemnicę przebaczenia: „Bóg, który przez proroka Natana przebaczył Dawidowi, gdy wyznał on swoje grzechy; który przebaczył Piotrowi, gdy ten gorzko zapłakał; przebaczył grzesznicy, gdy łzami obmyła stopy Pana; który przebaczył faryzeuszowi i synowi marnotrawnemu, niech ten sam Bóg – przeze mnie, grzesznika – przebaczy także tobie w tym życiu i przyszłym. Niech cię nie potępi, gdy staniesz przed Jego straszliwym trybunałem, Ten, który jest błogosławiony przez wszystkie wieki wieków. Amen”. 1482 Sakrament pokuty może być także udzielony w ramach celebracji wspólnotowej, podczas której uczestnicy wspólnie przygotowują się do spowiedzi i wspólnie dziękują za otrzymane przebaczenie grzechów. Osobista spowiedź i indywidualne rozgrzeszenie są tu włączone do liturgii słowa Bożego, z czytaniami i homilią. Przeprowadza się wspólnie rachunek sumienia i wspólnie prosi o przebaczenie; odmawia się modlitwę „Ojcze nasz”, a na zakończenie modlitwę dziękczynną. Celebracja wspólnotowa lepiej wyraża kościelny charakter pokuty. Niezależnie jednak od sposobu celebracji sakramentu pokuty jest on zawsze ze swej natury czynnością liturgiczną, a więc eklezjalną i publiczną. 1483 W przypadku szczególnych okoliczności można zastosować wspólnotową celebrację pojednania z ogólną spowiedzią i ogólnym rozgrzeszeniem. Taka szczególna konieczność może zaistnieć, gdy zachodzi bliskie niebezpieczeństwo śmierci, a kapłan lub kapłani nie mieliby czasu wysłuchać spowiedzi każdego penitenta. Może ona zaistnieć również wtedy, gdy jest dużo penitentów, a mało spowiedników, tak że nie mieliby oni możliwości należytego wyspowiadania wszystkich w odpowiednim czasie i wielu penitentów bez własnej winy zostałoby pozbawionych przez dłuższy czas łaski sakramentalnej lub Komunii świętej. W takim przypadku wierni dla ważności rozgrzeszenia muszą postanowić wyspowiadać się indywidualnie ze swoich grzechów, gdy tylko będą mieli do tego okazję. Ocena, czy rzeczywiście zachodzą warunki wymagane do ogólnego rozgrzeszenia, należy do biskupa diecezjalnego. Duży napływ wiernych z okazji wielkich świąt i pielgrzymek nie stanowi jednak takiej szczególnej konieczności. 1484 „Indywidualna i integralna spowiedź oraz rozgrzeszenie stanowią jedyny zwyczajny sposób, przez który wierni dostępują pojednania z Bogiem i Kościołem, chyba że zwalnia ich od tego niemożliwość fizyczna lub moralna”. Jest to uzasadnione, gdyż Chrystus działa w każdym sakramencie; zwraca się osobiście do każdego grzesznika: „Synu, odpuszczają ci się twoje grzechy” (Mk 2, 5); On jest lekarzem pochylającym się nad każdym chorym, który Go potrzebuje, by zostać uzdrowionym; podnosi każdego i na nowo włącza do komunii braterskiej. Dlatego spowiedź osobista jest najbardziej wymowną formą pojednania z Bogiem i Kościołem. Tajemnica spowiedzi 2490 Tajemnica sakramentu pojednania jest święta i nie może być zdradzona pod żadnym pretekstem. „Tajemnica sakramentalna jest nienaruszalna; dlatego nie wolno spowiednikowi słowami lub w jakikolwiek inny sposób i dla jakiejkolwiek przyczyny w czymkolwiek zdradzić penitenta”. Kliknij => KWADRANS SZCZEROŚCI. WPROWADZENIE DO MODLITWY CODZIENNEGO RACHUNKU SUMIENIA – Augustyn SJ -W codziennym rachunku sumienia odkrywamy najpierw bezwarunkową miłość Boga, a następnie naszą odpowiedź na nią. Rachunek sumienia, na który Ojciec Ignacy każdego dnia każe przeznaczyć kwadrans, to codzienny „Kwadrans szczerości” – kwadrans szukania Prawdy o Bogu i prawdy o człowieku… Z Katechizmu Kościoła Katolickiego o Grzechu I. Miłosierdzie i grzech 1846 Ewangelia jest w Jezusie Chrystusie objawieniem miłosierdzia Bożego dla grzeszników. Anioł zwiastuje Józefowi: „Nadasz (Mu) imię Jezus, On bowiem zbawi swój lud od jego grzechów” (Mt 1, 21). To samo można powiedzieć o Eucharystii, sakramencie Odkupienia: „To jest moja Krew Przymierza, która za wielu będzie wylana na odpuszczenie grzechów” (Mt 26, 28). 1847 „Bóg stworzył cię bez ciebie, ale nie zbawia cię bez ciebie”. Przyjęcie Jego miłosierdzia wymaga od nas uznania naszych win. „Jeśli mówimy, że nie mamy grzechu, to samych siebie oszukujemy i nie ma w nas prawdy. Jeżeli wyznajemy nasze grzechy, [Bóg] jako wierny i sprawiedliwy odpuści je nam i oczyści nas z wszelkiej nieprawości” (1 J 1, 8-9). 1848 Jak stwierdza święty Paweł: „Gdzie… wzmógł się grzech, tam jeszcze obficiej rozlała się łaska”. Aby jednak łaska mogła dokonać swego dzieła, musi ujawnić nasz grzech w celu nawrócenia naszego serca i udzielenia nam „sprawiedliwości wiodącej do życia wiecznego przez Jezusa Chrystusa, Pana naszego” (Rz 5, 20-21). Jak lekarz dokładnie bada ranę, zanim ją opatrzy, tak Bóg przez swoje Słowo i swojego Ducha rzuca żywe światło na grzech: Nawrócenie domaga się przekonania o grzechu, zawiera w sobie wewnętrzny sąd sumienia – a sąd ten, będąc sprawdzianem działania Ducha Prawdy wewnątrz człowieka, równocześnie staje się nowym początkiem obdarowania człowieka łaską i miłością: „Weźmijcie Ducha Świętego!” Tak więc odnajdujemy w owym „przekonywaniu o grzechu” dwoiste obdarowanie: obdarowanie prawdą sumienia i obdarowanie pewnością Odkupienia. Duch Prawdy jest Pocieszycielem. II. Definicja grzechu 1849 Grzech jest wykroczeniem przeciw rozumowi, prawdzie, prawemu sumieniu; jest brakiem prawdziwej miłości względem Boga i bliźniego z powodu niewłaściwego przywiązania do pewnych dóbr. Rani on naturę człowieka i godzi w ludzką solidarność. Został określony jako „słowo, czyn lub pragnienie przeciwne prawu wiecznemu”. 1850 Grzech jest obrazą Boga: „Tylko przeciw Tobie zgrzeszyłem i uczyniłem, co złe jest przed Tobą” (Ps 51, 6). Grzech przeciwstawia się miłości Boga do nas i odwraca od Niego nasze serca. Jest on, podobnie jak grzech pierworodny, nieposłuszeństwem, buntem przeciw Bogu spowodowanym wolą stania się „jak Bóg”, w poznawaniu i określaniu dobra i zła (Rdz 3, 5). Grzech jest więc „miłością siebie, posuniętą aż do pogardy Boga”. Wskutek tego pysznego wywyższania siebie grzech jest całkowitym przeciwieństwem posłuszeństwa Jezusa, który dokonał zbawienia. 1851 Właśnie podczas męki, gdy miłosierdzie Chrystusa odniesie zwycięstwo nad grzechem, najlepiej ukazuje on swoją siłę i różnorodność: niedowiarstwo, morderczą nienawiść, odrzucenie i drwiny ze strony przywódców i ludu, tchórzostwo Piłata i okrucieństwo żołnierzy, zdradę Judasza tak dotkliwą dla Jezusa, zaparcie się Piotra i odejście uczniów. Tymczasem w godzinie ciemności i władcy tego świata ofiara Chrystusa staje się w tajemniczy sposób źródłem, z którego wytryśnie niewyczerpane przebaczenie naszych grzechów. III. Zróżnicowanie grzechów 1852 Grzechy są bardzo zróżnicowane. Pismo święte dostarcza wiele ich wykazów. List do Galatów przeciwstawia uczynki ciała owocom ducha: „Jest… rzeczą wiadomą, jakie uczynki rodzą się z ciała: nierząd, nieczystość, wyuzdanie, uprawianie bałwochwalstwa, czary, nienawiść, spór, zawiść, wzburzenie, niewłaściwa pogoń za zaszczytami, niezgoda, rozłamy, zazdrość, pijaństwo, hulanki i tym podobne. Co do nich zapowiadam wam, jak to już zapowiedziałem: ci, którzy się takich rzeczy dopuszczają, Królestwa Bożego nie odziedziczą” (Ga 5, 19-21 )91. 1853 Można rozróżniać grzechy w zależności od ich przedmiotu, tak jak w przypadku każdego czynu ludzkiego, w zależności od cnót, jakim przeciwstawiają się przez nadmiar bądź brak, lub w zależności od przykazań, którym są przeciwne. Można je uporządkować również w zależności od tego, czy dotyczą Boga, bliźniego czy siebie samego; można je podzielić na grzechy duchowe i cielesne bądź też grzechy popełnione „myślą, mową, uczynkiem i zaniedbaniem”. Źródłem grzechu jest serce człowieka i jego wolna wola, zgodnie z nauczaniem Pana: „Z serca bowiem pochodzą złe myśli, zabójstwa, cudzołóstwa, czyny nierządne, kradzieże, fałszywe świadectwa, przekleństwa. To właśnie czyni człowieka nieczystym” (Mt 15, 19-20). W sercu także przebywa zasada dobrych i czystych uczynków – miłość, którą rani grzech. IV. Ciężar grzechu: grzech śmiertelny i powszedni 1854 Grzechy należy oceniać według ich ciężaru. Rozróżnienie między grzechem śmiertelnym a grzechem powszednim, dostrzegalne już w Piśmie świętym92, zostało przyjęte w tradycji Kościoła. Potwierdza je doświadczenie ludzi. 1855 Grzech śmiertelny niszczy miłość w sercu człowieka wskutek poważnego wykroczenia przeciw prawu Bożemu; podsuwając człowiekowi dobra niższe, odwraca go od Boga, który jest jego celem ostatecznym i szczęściem. Grzech powszedni pozwala trwać miłości, chociaż ją obraża i rani. 1856 Grzech śmiertelny, naruszając w nas zasadę życia, którą jest miłość, domaga się nowej inicjatywy miłosierdzia Bożego i nawrócenia serca, które zazwyczaj dokonuje się w ramach sakramentu pojednania: Gdy bowiem wola zmierza ku czemuś, co ze swojej natury sprzeciwia się miłości, ustanawiającej w człowieku właściwy porządek w stosunku do celu ostatecznego, wówczas grzech jest śmiertelny ze względu na swój przedmiot… zarówno gdy zwraca się przeciw miłości Bożej, jak bluźnierstwo, krzywoprzysięstwo itp., jak i wtedy, gdy zwraca się przeciw miłości bliźniego, np. morderstwo, cudzołóstwo itp… Niekiedy jednak wola zwraca się ku temu, w czym zachodzi pewien brak porządku, który jednak nie sprzeciwia się miłości Boga i bliźniego, np. próżne słowo, nadmierny śmiech itp. Tego rodzaju grzechy są powszednie93. 1857 Aby grzech był śmiertelny, są konieczne jednocześnie trzy warunki: „Grzechem śmiertelnym jest ten, który dotyczy materii poważnej i który nadto został popełniony z pełną świadomością i całkowitą zgodą”. 1858 Materię ciężką uściśla dziesięć przykazań zgodnie z odpowiedzią, jakiej Jezus udzielił bogatemu młodzieńcowi: „Nie zabijaj, nie cudzołóż, nie kradnij, nie zeznawaj fałszywie, nie oszukuj, czcij swego ojca i matkę” (Mk 10, 19). Ciężar grzechów jest większy lub mniejszy: zabójstwo jest czymś poważniejszym niż kradzież. Należy uwzględnić także pozycję osób poszkodowanych: czymś poważniejszym jest przemoc wobec rodziców aniżeli wobec kogoś obcego. 1859 Grzech śmiertelny wymaga pełnego poznania i całkowitej zgody. Zakłada wiedzę o grzesznym charakterze czynu, o jego sprzeczności z prawem Bożym. Zakłada także zgodę na tyle dobrowolną, by stanowił on wybór osobisty. Ignorancja zawiniona i zatwardziałość serca nie pomniejszają, lecz zwiększają dobrowolny charakter grzechu. 1860 Ignorancja niedobrowolna może zmniejszyć winę, a nawet uwolnić od ciężkiej winy. Nikt jednak nie powinien lekceważyć zasad prawa moralnego, które są wypisane w sumieniu każdego człowieka. Impulsy wrażliwości, uczucia mogą również zmniejszyć dobrowolny i wolny charakter winy, podobnie jak naciski zewnętrzne czy zaburzenia patologiczne. Grzech popełniony ze złości, w wyniku świadomego wyboru zła jest najcięższy. 1861 Grzech śmiertelny jest – podobnie jak miłość – radykalną możliwością wolności ludzkiej. Pociąga on za sobą utratę miłości i pozbawienie łaski uświęcającej, to znaczy stanu łaski. Jeśli nie zostanie wynagrodzony przez żal i Boże przebaczenie, powoduje wykluczenie z Królestwa Chrystusa i wieczną śmierć w piekle; nasza wolność ma bowiem moc dokonywania wyborów nieodwracalnych, na zawsze. Chociaż możemy sądzić, że jakiś czyn jest w sobie ciężką winą, powinniśmy sąd nad osobami powierzyć sprawiedliwości i miłosierdziu Bożemu. 1862 Grzech powszedni jest popełniony wtedy, gdy w materii lekkiej nie przestrzega się normy prawa moralnego lub gdy nie przestrzega się prawa moralnego w materii ciężkiej, lecz bez pełnego poznania czy całkowitej zgody. 1863 Grzech powszedni osłabia miłość; jest przejawem nieuporządkowanego przywiązania do dóbr stworzonych; uniemożliwia postęp duszy w zdobywaniu cnót i praktykowaniu dobra moralnego; zasługuje na kary doczesne. Grzech powszedni świadomy i pozostawiony bez skruchy usposabia nas stopniowo do popełnienia grzechu śmiertelnego. Grzech powszedni nie czyni nas jednak przeciwnymi woli i przyjaźni Bożej; nie zrywa przymierza z Bogiem. Może być naprawiony po ludzku z pomocą łaski Bożej. „Nie pozbawia łaski uświęcającej, przyjaźni z Bogiem, miłości ani, w konsekwencji, szczęścia wiecznego”. Jak długo bowiem chodzi człowiek w ciele, nie może uniknąć wszystkich grzechów, nawet lekkich. Lecz tych grzechów, które nazywamy lekkimi, wcale sobie nie lekceważ, jeśli je ważysz. Lękaj się, kiedy je liczysz. Wiele drobnych rzeczy tworzy jedną wielką rzecz; wiele kropli wypełnia rzekę; wiele ziaren tworzy stos. Jaką więc mamy nadzieję? Przede wszystkim – wyznanie…. 1864 „Kto by… zbluźnił przeciw Duchowi Świętemu, nigdy nie otrzyma odpuszczenia, lecz winien jest grzechu wiecznego” (Mk 3, 29). Miłosierdzie Boże nie zna granic, lecz ten, kto świadomie odrzuca przyjęcie ze skruchą miłosierdzia Bożego, odrzuca przebaczenie swoich grzechów i zbawienie darowane przez Ducha Świętego99. Taka zatwardziałość może prowadzić do ostatecznego braku pokuty i do wiecznej zguby. V. Rozprzestrzenianie się grzechu 1865 Grzech powoduje skłonność do grzechu; rodzi wadę wskutek powtarzania tych samych czynów. Wynikają z tego niewłaściwe skłonności, które zaciemniają sumienie i zniekształcają konkretną ocenę dobra i zła. W ten sposób grzech rozwija się i umacnia, ale nie może całkowicie zniszczyć zmysłu moralnego. 1866 Wady można porządkować według cnót, którym się przeciwstawiają, jak również zestawiać je z grzechami głównymi, wyróżnionymi przez doświadczenie chrześcijańskie za św. Janem Kasjanem i św. Grzegorzem Wielkim100. Nazywa się je „głównymi”, ponieważ powodują inne grzechy i inne wady. Są nimi: pycha, chciwość, zazdrość, gniew, nieczystość, łakomstwo, lenistwo lub znużenie duchowe. 1867 Tradycja katechetyczna przypomina również, że istnieją „grzechy, które wołają o pomstę do nieba”. Wołają więc do nieba: krew Abla, grzech Sodomitów, narzekanie uciemiężonego ludu w Egipcie103, skarga cudzoziemca, wdowy i sieroty, niesprawiedliwość względem najemnika. 1868 Grzech jest czynem osobistym; co więcej, ponosimy odpowiedzialność za grzechy popełniane przez innych, gdy w nich współdziałamy: – uczestnicząc w nich bezpośrednio i dobrowolnie; – nakazując je, zalecając, pochwalając lub aprobując; – nie wyjawiając ich lub nie przeszkadzając im, mimo że jesteśmy do tego zobowiązani; – chroniąc tych, którzy popełniają zło. 1869 W ten sposób grzech czyni ludzi współwinnymi, wprowadza między nich pożądliwość, przemoc i niesprawiedliwość. Grzechy powodują powstawanie sytuacji społecznych i instytucji przeciwnych dobroci Bożej. „Struktury grzechu” są wyrazem i skutkiem grzechów osobistych. Skłaniają one z kolei ich ofiary do popełniania zła. W znaczeniu analogicznym stanowią one „grzech społeczny”. Konferencje na temat spowiedzi => TUTAJ SPOWIEDŹ NIE MUSI BARDZO BOLEĆ – Piotr Jordan Śliwiński OFMCap – Odpowiadając na pytania dotyczące tych i wielu innych problemów ceniony spowiednik, o. Piotr Jordan Śliwiński, współtwórca pierwszej na świecie Szkoły dla spowiedników, pokazuje przyczyny tych trudności oraz drogę do ich pokonania. Tym, dla których spowiedź jest przykrym obowiązkiem „do odklepania”, książka ta pomoże odkryć w sakramencie pojednania to, co jest w nim najważniejsze – spotkanie z kochającym Bogiem.…>> zobacz więcej Kościół dysponuje trzema sakramentami odpuszczającymi grzechy: sakrament chrztu, sakrament pokuty i sakrament namaszczenia chorych. Nie jest potrzebne wyznanie grzechów przed chrztem. Nie jest również konieczne wyznanie grzechów przy sakramencie namaszczenia chorych, o ile chory nie jest w stanie mówić, a pragnie pojednania z Bogiem.}

Grzech jest obrazą uczynioną Bogu i zerwaniem z Nim przyjaźni; zasadniczym celem więc pokuty jest rozpalenie w nas na nowo miłości Boga i sprowadzeniem nas do Niego w pełni. Grzesznik, który poruszony łaską miłosiernego Boga podejmuje ścieżkę pokuty, wraca do Ojca, który „ sam pierwszy nas umiłował” (1 J 4,19), do Chrystusa, który ofiarował się dla nas, i do Ducha Świętego, który w obfitości został na nas wylany. Jednak „przez niewytłumaczalną i miłosierną tajemnicę Bożej opatrzności ludzie zostali połączeni ze sobą ścisłym nadprzyrodzonym związkiem, na mocy którego grzech jednego człowieka sprowadza szkodę na wszystkich, a i wszystkim przynosi korzyść świętość jednego”. W ten sposób efektem pokuty jest pojednanie także z braćmi, którzy z powodu grzechu zawsze doznają krzywdy. Co więcej, nierzadko, ludzie łączą się w popełnianiu grzechu; słusznie zatem, żeby byli solidarni w odbywaniu pokuty. Uwolnieni w ten sposób od grzechu dzięki łasce Chrystusa będą mogli być w świecie, razem ze wszystkimi ludźmi dobrej woli, działać na rzecz sprawiedliwości i pokoju (z obrzędu pokuty). Dobra spowiedź Uczeń Chrystusa, który poruszony Duchem Świętym po popełnieniu grzechu zbliża się do sakramentu pokuty, musi przede wszystkim nawrócić swoje serce do Boga. To bliskie nawrócenie serca obejmuje: 1. Żal za grzechy (który jest „żalem i wzgardzeniem popełnionego grzechu z postanowieniem niegrzeszenia więcej”) i postanowienie nowego życia. 2. Spowiedź – częścią sakramentu pokuty jest wyznanie win, które pochodzi od prawdziwego poznania samego siebie i z żalu za popełnione grzechy. Spowiedź wymaga od pokutnika woli otwarcia serca przed Bożym sługą, a od sługi Bożego – sformułowania duchowej oceny. 3. Zadośćuczynienie – prawdziwa spowiedź staje się pełna i kompletna przy zadośćuczynieniu za popełnione winy, poprawie życia i naprawie wyrządzonych szkód. Dlatego kara powinna być prawdziwym lekiem na grzech i powinna przekształcić w jakiś sposób życie. 4. Rozgrzeszenie – grzesznikowi, który podczas spowiedzi sakramentalnej okazuje kapłanowi swoje nawrócenie, Bóg udziela swojego przebaczenia znakiem rozgrzeszenia. 5. Zobowiązanie nowego życia – owocem dobrej spowiedzi jest odnowione życie według Ewangelii i wciąż ożywiane miłością Boga, ponieważ „miłość zakrywa wiele grzechów” (1 P 4,8). Rachunek sumienia Słowo Boże oświeca sumienie, sprawia, że odkrywamy grzech i miłosierdzie Ojca. Poniższy schemat rozmyślań jest jedynie przewodnikiem. Każdy może go dostosować do własnych warunków. Będziesz miłował Pana, Boga twojego, z całego swego serca (Pwt 6,5). Czy moje życie jest zorientowane na Boga? Czy wierzę w Ojca, Syna i Ducha Świętego? Staram się poznać Biblię i naukę Kościoła? Czy współpracuję uczciwie z działającymi wspólnotami chrześcijańskimi? Czy moje świadectwo wiary jest spójne i nieustraszone? Czy modlę się przynajmniej rano i wieczorem? Mówię często o Bogu? Czy mam szacunek i miłość dla imienia Boga, Matki Bożej i Świętych? Czy czczę święto, uczestnicząc we mszy świętej? Czy nie pozwalam się za bardzo pochłonąć przez rzeczy (pieniądze, pracę, rozrywkę)? Przykazanie nowe daję wam, abyście się wzajemnie miłowali tak, jak Ja was umiłowałem (J 13,34). Czy w rodzinie (jako małżonek, rodzic, syn) przyczyniam się do dobra innych? Daję biednym, dzielę się dobrami, bronię uciskanych? Angażuję się we wspólnoty obywatelskie na rzecz pokoju, moralności, praworządności? Jako pracownik albo pracodawca jestem sprawiedliwy, uczciwy i solidarny? Sprawuję władzę czy słucham poleceń z lojalnością i szacunkiem? Czy nie rozpowszechniam kłamstw i oszczerstw? Czy nie nastawałem na życie, szacunek, integralność osoby ludzkiej? Czy nie kradłem i nie wyrządzałem szkód innym? Czy kiedy doznaję krzywdy, umiem przebaczać? Bądźcie więc wy doskonali, jak doskonały jest Ojciec wasz niebieski (Mt 5,48). Jakie jest nastawienie mojego życia w kontrolowaniu namiętności i panowaniu nad sobą? Jaki pożytek robię z czasu, z sił, z talentów? Czy akceptuję życiowe próby i cierpienia? Czy zachowuję w czystości moje ciało i moje myśli? Szanuję prawo moralne w życiu małżeńskim? Czy nie działam przeciwko sumieniu? Czy nie jestem może zgorszeniem dla innych? [modlitewnik] 0 0 głosów Oceń ten tekst!

Do sakramentów uzdrowienia należy sakrament pokuty i pojednania oraz sakrament namaszczenia chorych. Do sakramentów w służbie komunii należy kapłaństwo i małżeństwo. Sakramenty święte – opis. Sakrament chrztu otwiera człowiekowi dostęp do innych sakramentów. Sama nazwa „chrzest” została nadana ze względu na główny

Zanim penitent przystąpi do spowiedzi ogólnej przed ołtarzem czy też spowiedzi usznej w konfesjonale, by otrzymać rozgrzeszenie powinien spełnić następujące warunki: sumienia2. Żal za grzechy3. Mocne postanowienie poprawy4. Szczera spowiedź5. Zadość uczynienie Panu Bogu i bliźniemu. W naszej Parafii wierni mają okazję do Spowiedzi Świętej; ogólnej - publicznej przed każdą Mszą świętą w niedzielę i (w konfesjonale) na każdą indywidualna prośbę dziecka czy też osoby dorosłej niezależnie od dnia spowiedź dla dzieci i młodzieży odbywa się przed większymi świętami kościelnymi. Zobacz też: Msze święte i Nabożeństwa Formuła Spowiedzi świętej ogólnej – publicznej Odmawiają wszyscy, którzy chcą przystąpić do Sakramentu PokutyŻalem przejęci do głębi swej, Boże bo wina ciąży na nas i grzech nas ugina. Do tronu miłoidziemy w pokorze. Pełni smutku i bólu, z dziedzictwem Kaina. Szukaliśmy u świata na próżno pociechy. Na próżno ukojenia, grzechów zapomnienia: Bo nie ma tam pokoju, gdzie są ludzkie grzechy. Bo nie istnieje szczęście bez Boga, sumienia. Więc przejęci do głębi naszą nędzą, Boże. Bo wina ciąży na nas i grzech nas ugina U tronu miłosierdzia stajemy w pokorze Pełni smutku i bólu, z dziedzictwem Boże miłosierny! Dziękuję Ci, żeś nie zabrał mnie z tego świata, gdy byłem w grzechu. Zachęcony do pokuty i poprawy życia, pragnę zrzucić z siebie ciężar mych grzechów przez szczerą spowiedź, żal za nie i postanowienie poprawy życia mego. Udziel mi więc, o Boże łaski swej, abym grzechy swe dobrze poznał, szczerze się z nich wyspowiadał i do nich nigdy już więcej nie Święty, oświeć mój rozum, wspomóż mą pamięć i dodaj mi otuchy, abym moje życie szczerze ocenił, poznał zło, jakie popełniłem i poczuł do niego odrazę; abym wyznał wszystkie grzechy przed Bogiem. Pragnę otrzymać odpuszczenie mych grzechów i żyć odtąd w przyjaźni z Bogiem i bliźnim. Przez Chrystusa Pana Chwila ciszy na wykonanie rachunku sumienia, wzbudzenie żalu za grzechy i postanowienie poprawy. Ks. Wyznajcie teraz swe grzechy przed Bogiem samym. Bóg Wszechmogący niech Wam udzieli swej łaski, abyście mogli dobrze wyspowiadać się z grzechów waszych. W Imię Ojca + i Syna + i Ducha Św. którzy chcą uzyskać rozgrzeszenie i odpuszczenie grzechów wyznają teraz w ciszy swoje grzechy nie na ucho kapłana ale na ucho samego Pana Boga. Boga, który jest Sprawiedliwy ale przede wszystkim Miłosierny nigdy się nie okłamie i tylko On zna najlepiej serce i sumienie człowieka. Kapłan w imieniu Chrystusa daje pewność przez rozgrzeszenie, że Bóg przebaczył grzechy. Gdyby człowiek spowiadał się tylko przed Panem Bogiem, nigdy by takiej pewności nie uzyskał. Po wyznaniu grzechów wszyscy odmawiają ze skruchą i żalem spowiedź powszechną. Spowiadam się Bogu Wszechmogącemu i Wam Bracia i Siostry, że bardzo zgrzeszyłem myślą, mową, uczynkiem i zaniedbaniem: moja wina, moja wina, moja bardzo wielka błagam Najświętszą Maryję zawsze Dziewicę, wszystkich Aniołów i Świętych i Was Bracia i Siostry o modlitwę za mnie do Pana Boga naszego. Amen. Następnie kapłan zadaje pokutę i udziela wszystkim, którzy się wyspowiadali Niech się zmiłuje nad Wami Bóg Wszechmogący, a odpuściwszy grzechy Wasze niech Was doprowadzi do żywota wiecznego. darowania i odpuszczenia grzechów Waszych niech Wam udzieli Pan Wszechmogący i Miłosierny. Amen PAN NASZ, JEZUS CHRYSTUS, NIECH WAS ROZGRZESZY, I JA MOCĄ MIPRZEZ NIEGO DANĄ ROZGRZESZAM WAS Z WSZYSTKICH GRZECHÓWWASZYCH. W IMIĘ OJCA I SYNA ÉI DUCHA ŚWIĘTEGO. AMEN. Męka Pana naszego Jezusa Chrystusa, zasługi Matki Najświętszej i wszystkich Świętych niech Wam dopomogą do osiągnięcia życia wiecznego w Pokoju i nie grzeszcie więcej. Formuła Spowiedzi świętej indywidualnej – prywatnej (w konfesjonale) W. - W Imię Ojca i Syna i Ducha Świętego. Amen. Niech będzie pochwalony Jezus - Na wieki wieków. - Ostatni raz byłem u spowiedzi … Grzechu żadnego nie zataiłem ani nie zapomniałem, pokutę zadaną odprawiłem(lub nie i dlaczego). Obraziłem Pana Boga następującymi grzechami ... (wyznajesz swoje grzechy)Więcej grzechów nie pamiętam, za te i wszystkie grzechy serdecznie żałuję i mocnopostanawiam się poprawić, a Ciebie Ojcze duchowny proszę o pokutę i - (kapłan rozmawia z tobą, modli się i udziela rozgrzeszenia)W. - (cicho modlisz się:) Boże, bądź miłościw mnie grzesznemu. (po słowach kapłana: „rozgrzeszam Cię z wszystkich grzechów Twoich. W imię Ojca i Syna Éi Ducha Świętego”. odpowiadasz: AMEN)Ks. - Pan odpuścił tobie grzechy, idź w - Bóg zapłać. Odchodzisz od konfesjonału, gdy usłyszysz pukanie kapłana. Idziesz przed ołtarz, dziękujesz Bogu za przebaczenie i miłość, odprawiasz pokutę zadaną przez spowiednika. Jeśli mówimy, że nie zgrzeszyliśmy,czynimy Go kłamcą i nie ma w nas Jego wyznajemy nasze grzechy,Bóg jako wierny i sprawiedliwy odpuści je nami oczyści nas z wszelkiej nieprawości. 1 J 1, Grzesznik leży, pokutnik dźwiga się na nogi,A święty stoi prosto, gotowy do drogi. Takie znaczenie ma pokorne i szczere zado ćuczynienie” (RP 31). Papieski tekst przypomina najpierw, że zado ćuczynienie w żadnym wypadku nie oznacza tożsamo ci z dziełem pojednania, odpuszczenia, darowania. To, co najistotniejsze w sakramencie pokuty i pojednania, dokonuje się mocą dzieła zbawczego Chrystusa. ZNACZENIE SAKRAMENTU Jezus powiedział do apostołów: Którym odpuścicie grzechy, są im odpuszczone, a którym zatrzymacie, są im zatrzymane. (J 20, 23) Grzech osłabia lub całkowicie zrywa naszą więź z Bogiem i z Kościołem. Sakrament pokuty jest sposobem odnowienia tej więzi. Jest to możliwe dzięki śmierci i zmartwychwstaniu Jezusa, który na krzyżu zgładził nasze grzechy. Jest to akt marnotrawnego syna, który wraca do Ojca i zostaje przez niego powitany pocałunkiem pokoju; akt lojalności i odwagi; akt zawierzenia siebie samego miłosierdziu, które przebacza. Zrozumiałe jest więc, dlaczego wyznanie grzechów winno być zwyczajnie indywidualne, a nie zbiorowe, tak jak grzech jest faktem głęboko osobistym. Równocześnie jednak to wyznanie wyrywa niejako grzech z tajników serca, a zatem z czysto prywatnego kręgu jednostki, uwydatniając również jego charakter społeczny, gdyż poprzez szafarza Pokuty sama Wspólnota kościelna, zraniona przez grzech, przyjmuje na nowo skruszonego grzesznika, który otrzymał przebaczenie. (Jan Paweł II, Reconciliatio et paenitentia, 31) Aby powrót do Boga rzeczywiście się dokonał, niezbędne jest spełnienie pięciu warunków: PRZEBIEG SAKRAMENTU POKUTY 1. Rachunek sumieniaPoddajemy wewnętrznej ocenie nasze myśli, słowa i czyny z czasu od ostatniej spowiedzi lub dłuższego. Staramy się w świetle sumienia spojrzeć na swoje obowiązki wobec Boga i drugiego człowieka. Pomagają nam w tym przykazania Boże i kościelne, lista siedmiu grzechów głównych itp. Warto uświadomić sobie nie tylko fakt poszczególnych grzechów, ale także ich przyczyny oraz skutki naszego pomocą są gotowe teksty rachunków sumienia. Musimy jednak pamiętać o wyborze rachunku odpowiedniego dla naszego wieku i stanu. 2. Żal za grzechyWidząc swoje wykroczenia przeciwko Bożym przykazaniom uznajemy je za rzeczywiście złe. Dokonuje się to przez stwierdzenie ich złych skutków, dostrzeżenie krzywdy wyrządzonej sobie i bliźnim oraz zniewagi wobec Boga. Lub przynajmniej przez uznanie autorytetu Kościoła, który na podstawie nauki Ewangelii pewne czyny określa jako złe i jest prawdziwy, gdy prowadzi do odrzucenia wszystkich grzechów z miłości do Boga lub przynajmniej z obawy przed Bożą karą. 3. Postanowienie poprawyPostanawiamy nie popełniać już więcej grzechów, które przypomnieliśmy sobie w rachunku sumienia, oraz unikać okazji do grzechu. Warto konkretyzować swoją wolę poprawy przez podejmowanie szczegółowych postanowień pracy nad określonymi jakiś grzech jest dla nas nałogiem, bierzemy pod uwagę, że całkowite zerwanie z nim może być niemożliwe. Jednak w ramach postanowienia podejmujemy konkretne kroki dla ograniczenia popełniania tego grzechu. Jednocześnie modlimy się o Bożą pomoc w zupełnym uwolnieniu się od to nie tylko wola, ale także czyny. Nie ma szczerego postanowienia poprawy osoba, która nie podporządkowuje mu swojego życia. (Np. ktoś, kto spowiada się z grzechu cudzołóstwa, a jednocześnie trwa w związku cudzołożnym i nie zamierza go zerwać, nie ma prawdziwego postanowienia poprawy i nie może uzyskać rozgrzeszenia.) 4. SpowiedźSpowiedź jest formalnym przypieczętowaniem naszego aktu nawrócenia i skorzystaniem z mocy odpuszczania grzechów powierzonej przez Boga Kościołowi. Trzeba pamiętać, że bez szczerego żalu, szczerego postanowienia poprawy i szczerego wyznania grzechów, spowiedź jest nieważna, niezależnie od słów wypowiedzianych przez kapłana. Odpuszczenia grzechów dokonuje bowiem sam Bóg, który zna nasze sumienie i wie, czy nawracamy się do Niego, czy zobowiązani do wyznania wszystkich grzechów ciężkich i ich liczby. Należy także podać okoliczności, które mogły sprawić, że jakiś grzech w danej sytuacji stał się cięższy lub też wyznać grzechy powszednie, zwłaszcza takie, które najczęściej się powtarzają lub najbardziej wpływają na nasze życie. 5. ZadośćuczynieniePokuta wyznaczona przez spowiednika nie jest karą za grzechy, ani odliczoną „ceną”. Raczej należy ją traktować jako „lekarstwo duszy”. Jest kolejnym krokiem w naszym powrocie do Boga; ma nam pomóc w wyrażeniu skruchy i umocnić postanowienie poprawy. Należy wypełnić ją jak najszybciej po spowiedzi, okazując w ten sposób posłuszeństwo i wolę współpracy z łaską zdarzy się zapomnieć, jaka była zadana pokuta, należy odmówić inną modlitwę i wyznać to na następnej spowiedzi. Jeżeli z jakichś powodów do kolejnej spowiedzi w ogóle nie odmówiliśmy pokuty, należy powiedzieć o tym spowiednikowi i dopełnić tego obowiązku to także naprawienie szkód, jakie wyrządziliśmy poprzez swój grzech. Najprostszym przykładem jest tutaj zwrócenie rzeczy skradzionej. Jeśli nie da się tego uczynić w tak bezpośredni sposób, warto zastanowić się, jakim dobrem moglibyśmy wynagrodzić wyrządzone zło. (Np. jeśli spowiadamy się z grzechu oszczerstwa, należy, jeśli to możliwe, odwołać rzucone oszczerstwo; jeśli naszym grzechem było obmawianie jakiejś osoby, zadośćuczynieniem może być mówienie dobrych rzeczy na jej temat.) W NASZEJ PARAFII W naszej parafii jest możliwość przystąpienia do spowiedzi w czasie każdej Mszy świętej. Dodatkowo w każdy pierwszy piątek miesiąca od godz. i od 16:00. Dla każdego chrześcijanina sakramenty święte ustanowione przez Chrystusa są znakami łaski, przez które udzielane nam jest życie Boże. Sakramenty potrzebne są nam także do np. poprawiania swych błędów (sakrament pokuty), do głębszego poznawania naszej wiary i przyjmowania do naszego serca Chrystusa (sakrament eucharystii).

Bierzmowanie - karta pracy Karta pracy możliwa do wykorzystania na lekcji, jako praca domowa, pomoc w przygotowaniu do przyjęcia sakramentu bierzmowania. Zawiera 17 pytań odwołujących się do tekstu "Listu do bierzmowanej" (pochodzącego z Post Scriptum 3 (10)/2000, s. 88-92). Folder zawiera kartę pracy, a także tekst źródłowy. Dodany 02-02-2013 przez: MagdaN. Pobrano 5 Tagi: W kategoriach: Bierzmowanie (przygotowanie) Klasy VII-VIII Sakramenty (poza Eucharystią)

Ogólne wprowadzenie do mszału rzymskiego. Ogólne wprowadzenie do mszału rzymskiego – dokument zawierający zbiór podstawowych norm regulujących sposoby odprawiania mszy w zwyczajnej formie rytu rzymskiego w Kościele katolickim. Przedstawia zarówno zarys liturgii, jak i zasady dotyczące przygotowywania wnętrza kościoła oraz Znajdujesz się tutaj: Strona głównaMateriały33. Sakrament pokuty i pojednania Ta strona korzysta z plików cookie. Używając tej strony wyrażasz zgodę na używanie plików cookie, zgodnie z aktualnymi ustawieniami Twojej przeglądarki. Możesz dowiedzieć się więcej w jakim celu są używane oraz o zmianie ustawień przeglądarki. Kliknij tutaj » zamknij rjmf.